Темнината е мојот кошмар, ноќна мора. Навистина ми е тешко …

Во селото Дебрц, во општина Владимирци, баба Десанка Лукиќ живее целосно сама, а единствената светлина што ја гледа е пламенот на свеќа. Тишината ги разбиваат отчукувањата на стариот часовник и класичната музика од транзисторите на батерија. Нема сосед, а првата продавница е оддалечена неколку километри.

– Темнината е мојот кошмар, ноќна мора. Навистина ми е тешко. Еве, вака, кога лаат кучиња, не можам да излезам, како да излезам кога не знам што ме чека таму. Тоа е најтешката работа за мене. Кога е  ден е полесно, јас гледам сè и се занимавам со моите растенија колку што можам и наоѓам утеха во тоа. Никој не ме слуша како плачам, никој не ме гледа и така го поминувам денот. Кога ќе почне да се стемнува, кога треба да влезам во куќата и кога треба да легнам, тогаш е најтешко за мене. Навистина ми е тешко, и претпоставувам дека тоа ќе помине – опишува баба ми за „Експлозив“.
Во текот на денот, таа ја обработува својата градина, одгледува краставици и домати, храни кучиња и носи дрва, како што вели, работи колку што и дозволува здравјето.

– Подобро е отколку да седам да се грижам, копам малку додека не се уморам. Сè зависи од притисокот и шеќерот – објаснува Десанка.

Нема сосед, а првата продавница е оддалечена неколку километри. Нејзиниот сопруг почина пред четири години, нејзините соседи пред повеќе од една деценија, а наследниците не доаѓаат.

Животот во темница е нешто што не би го посакала никому. Навистина е страшно. Додека мојот сопруг беше жив, немав страв. Знам дека таа е таму и јас бев психички олеснета, не чувствував болка, но се занимавав со своите обврски. Како умре и кога дојдов овде по погребот и останав сама, плачев гласно.

Нејзиниот сопруг со години се обидуваше да го реши проблемот со електрична енергија, но без успех. Постојано прашуваше и секогаш го добиваше истиот одговор: „Немаме услови, ќе градиме трафостаница. Трансформаторот е скап, општината е сиромашна “, вели Десанка.

Никогаш не можеа да платат за изградбата на трафостаницата и за воведување електрична енергија, што Електродистрибуција процени на 1.630.000 динари.
v id=”InText_4″>Сепак, Десанка е среќна што е жива и има само еден сон – да го запали светлото по 42 години.

error: Content is protected !!