Една старица по смртта на нејзиниот сопруг отиде да живее со нејзиниот син, снаа и внук. Со текот на времето, нејзиниот вид и слух се влошија, а рацете почнаа да се тресат за храната од чинијата да падне на подот.

Нејзиниот син и снаа почнаа да се нервираат од нередот што го правеше, па и поставија мала маса на едниот агол, покрај плакарот за метла, за да може да јаде сама.

За време на оброкот, таа ги гледаше синот, снаата и внуката како јадат на големата трпеза, со очи полни солзи, но едвај разговараа со неа, освен да ја кара кога ќе испадне лажица или вилушка.

Една вечер, непосредно пред вечерата, мало девојче седеше на подот и играше со коцки.

– Што правиш Неговиот татко сериозно праша.

– Направам мала трпеза за тебе и мама, за да можеш да јадеш сам во аголот кога ќе пораснам – одговори таа.

Таткото и мајката останаа без зборови и се погледнаа едни со други. И тогаш почнаа да плачат. Во еден момент тие станаа свесни за злото што го сториле.

Таа вечер тие ја вратија старицата на своето вистинско место на големата трпеза и од тој ден таа секогаш јадеше со нив. И кога парче храна падна на подот или вилушка залута до подот, никој повеќе не обрнуваше внимание на тоа.

error: Content is protected !!