Уметноста на правење топли капки во Шумадија се пренесува од колено на колено со децении
Сливите годинава добро се произведоа, а она што не се продаваше по стариот добар обичај ќе заврши во канџите за ракија. Уметноста на правење топли капки во Шумадија со децении се пренесувала од колено на колено, а додека како момче правел ракија со татко му и дедо му, одлично го правел и занаетот. Со првите есенски денови во нивното домаќинство се пали оган и се греат котли.
Првиот чекор е да се остави сливата 21 ден, а потоа да се пече ракијата. До тивкиот оган мора да се одвои првороденчето, за да не биде кисело или горчливо – објаснува Мојиќевиќ. Меѓутоа, во неговата ламба не крчкаат само сливи, туку и кајсии. Ракијата не треба да остане во грлото, но по минута-две треба да се почувствува во стомакот и да се загрее. Кога ќе го истурите во чаша, капките на чашата мора да останат, бидејќи ова е доказ дека има природен глицерин и дека е квалитетен – одговара Милета на прашањето: Што ако претераме?
– Ракијата не мирува во буре, а особено во стомакот, но нашата ракија не е агресивна, нема да се кара, па пејте и играјте.
Многубројните награди потврдуваат дека ракијата Мојиќевиќ е со врвен квалитет: два златни и еден сребрен медал за квалитет.
– Подаруваме ракија на оние кои имаат свои дестилерии и мини-фабрики, така што нашата ракија под туѓ бренд освои десетици награди. Знаеме дека имаме квалитет, а за да го продадеме тој квалитет, мора да имаме своја дестилерија и дека тоа што го произведуваме е спакувано во шишиња како наш производ, дека има етикета дека е произведено овде, во Горња Горевница. и дека живееме од нашите напори – вели Милета Мојичевиќ.
Печењето ракија понекогаш може да потрае не само со часови, туку и со денови. Мојиќевиќ најде решение и за тоа.
– Огнот не се гаси, а до казанот поставивме кревет, па кој малку повеќе вкуси има каде да легне.