Кога Тони (32) од Делчево ја добил првата плата од 28.000 денари, не се израдувал. Не затоа што не сакал да работи, туку затоа што уште истиот ден почнал да дели пари што сè уште не ги потрошил.
„Пред да ги земам, веќе знаев каде ќе одат. Струја, вода, интернет, храна. За мене – што остане“, вели тој.
Живот без луксуз, но со калкулатор
Тони живее во мал стан што го наследил од дедо му. Тоа, вели, му е најголемата среќа. Да плаќал кирија – одамна ќе бил принуден да замине од градот.
„Со сметки ми одат околу 6.000 денари. Храната ја држам на минимум – готвам дома, месо еднаш до двапати неделно. Кафе во кафуле? Само ако е нечиј роденден.“
Нема скапа облека, нема патувања, нема „ајде да излеземе без план“. Сè е однапред пресметано.
Најтешко е кога ќе се расипе нешто
Проблемот, вели Тони, не е секојдневието – туку непланираното.
„Кога ќе се расипе фрижидер или ќе треба лек, тогаш паниката доаѓа. Немам заштеда. Немам резерви. Само надеж дека ќе издржи до следна плата.“
Пријателите си заминаа, тој остана
Повеќето негови другари се во Скопје или во странство. Му велат: „Што правиш уште тука?“
„Не е дека не сакам да одам. Ама сакам да можам да живеам дома, а не да бегам од него“, искрен е Тони.
Дополнителна работа – спас или замор
За да преживее, повремено работи викенди – помага на пријатели, ситни поправки, што ќе се најде.
„Не се жалам. Само сакам да знам дека ако работам чесно, ќе можам да живеам нормално.“
„Не сонувам големи работи“
Кога ќе го прашате што посакува, Тони не зборува за коли, станови или странство.
„Сакам плата со која нема да се плашам од крајот на месецот. Сакам да купам нешто без да бројам денари. Тоа ми е луксуз.“
Пораката што ретко се слуша
Приказната на Тони не е единствена. Таа е секојдневие за илјадници луѓе во Македонија.
„Со 28.000 денари не се живее – се преживува. А човек не треба цел живот да преживува.“