Снежана Бабиќ не можеше да ги задржи солзите додека зборуваше за тешкиот живот на своето семејство. Сето тоа немо го гледаше тригодишната Милица , чии очи како да велеа „ Мамо, те молам не плачи!“ „ Живеат во стара дрвена барака во селото Шекулар, меѓу Беран и Андријевица , осум километри по земјени патишта од главниот пат. Сите спијат во една спална соба на три дотраени каучи!
Ова е трагедијата на едно општество, што имаме такви случаи. Мораме да им помогнеме! – рече свештеникот Миленко Ралевиќ , кој не донесе во семејството.
Мала Милица е најмлада, а тука се и Сава (6), Здравко (8) и Сара (9). Светли деца кои заслужуваат многу повеќе од она што им го дава животот сега !
Би сакал да имам своја мала куќа каде што ќе можам да си ја работам домашната задача. Би сакал и бања! – ги истакнала најстарата ќерка своите едноставни детски желби.
И секогаш се прашуваме, дали е навистина толку тешко да се погрижиме барем нашите деца да не живеат вака ? Каде сме сите ?
Живееме продавајќи млеко и сирење, а добиваме и социјална помош. Се трудам колку што можам околу нив, одам на работа кога и да се јават, но и самите гледате каква е ситуацијата. За жал, нашата земја е неплодна – се жали татко Радојко .
Единствената убавина во животот на ова семејство е глетката. Но , не се живее според изгледот …
Повеќе од се во светот, би сакал да можам на децата да им овозможам подобри услови за растење. Барем не се капат во корито и не одат во полски тоалет на студ, дожд и снег – додаде Снежана, која не можеше да ја сокрие мајчинската тага.
Со нив живее братот на Радојко, Дејан , чии црти на лицето верно ја прикажуваат целата животна мака .
Најмногу сакам да свирам виолина, тоа ме учи вујко ми! – рече Здравко, вредно момче кое има некаква перспектива?
Милица, Сава, Здравка и Сара итно треба да изградат нова куќа . Овие деца го заслужуваат тоа
Ги покануваме сите добри луѓе ширум светот со своите донации да помогнат во реализацијата на овој проект !
Доколку сакате да ПОМОГНЕТЕ НА ОВА СЕМЕЈСТВО повеќе информации на следниот ЛИНК