Се викам Мара и до тој ден бев жена што цврсто веруваше дека животот ѝ е, барем во основа, стабилен и сигурен. Бев во брак цели дваесет години, имав две деца, работа што ја сакав и секојдневие во мал град во Русија каде што сите се познаваат и каде што за туѓите животи се знае повеќе отколку што некој би сакал.
Кај гинеколог не отидов поради болка, страв или сомнеж, туку од онаа тивка совест што одвреме-навреме се јавува кај секоја жена и ѝ вели дека не смее постојано да ја одложува грижата за сопственото здравје. Мислев дека тоа ќе биде кратка посета – формалност, неколку реченици и враќање во вообичаениот ритам.
Ни на сон не помислував дека од ординацијата ќе излезам како личност што повеќе го нема истиот живот.
Поглед што зборуваше повеќе од зборови
Лекарот за време на прегледот беше необично тивок. Тоа не беше вообичаената професионална тишина, туку некаква напната, тешка тишина од која срцето почна да ми чука посилно отколку што треба. Забележав дека неколкупати ги проверува наодите, се враќа, застанува, размислува – како во главата да се обидува да состави нешто што не му се допаѓа.
На крајот седна зад бирото, ги симна ракавиците и ме погледна сериозно, без насмевката на која сум навикната кога лекарите сакаат да ги смират пациентите.
„Госпоѓо Мара“, рече со бавен, одмерен глас, „морам да ви поставам едно важно прашање пред да продолжиме.“
Го погледнав збунето, не насетувајќи ништо сериозно.
„Со кого имате интимни односи?“ праша.
Без двоумење одговорив: „Со сопругот. Дваесет години сме во брак.“
Во тој миг во неговите очи видов нешто што ме запрепасти – не сомнеж, туку загриженост.
Реченица што ми го сруши тлото под нозете
Длабоко воздивна, како да ги бира зборовите, па рече:
„Морам да ви кажам дека вашите наоди се многу лоши. Не станува збор за една сексуално пренослива инфекција, туку за повеќе, и тоа такви што не настануваат случајно.“
Нервозно се насмеав, бидејќи мозокот одбиваше да го прифати она што го слушав. Му објаснив повторно дека сум во долг брак, дека никогаш не сум имала друг маж и дека сигурно станува збор за грешка.
Тогаш ме погледна право во очи и ја изговори реченицата што и денес ми одѕвонува во главата:
„Ако е вистина дека спиете само со сопругот, тогаш како лекар и како човек морам да ви кажам – ако сакате да си го зачувате здравјето, а можеби и живата глава, бегајте од тој човек каде што ве носат нозете.“
Во тој миг не можев ни да заплачам. Бев вкочанета, како некој да ми ги исклучил емоциите.
Сознание што боли повеќе од дијагнозата
Го замолив да ми објасни, да ми каже како е можно тоа, дали греши. Смирено ми објасни дека станува збор за комбинирани сексуално преносливи болести што укажуваат на долготрајно ризично однесување, на повеќе партнери и на целосен изостанок на грижа за здравјето на личноста со која се живее.
„Ова не е само прашање на неверство“, рече, „туку прашање на неодговорност што може скапо да ве чини.“
Додека излегував од ординацијата, имав чувство дека во рацете носам туѓа судбина, а не своја.
Соочување што ги скрши илузиите
Кога се вратив дома, сопругот седеше во дневната соба, опуштен, без ни трошка претчувство дека мојот свет токму се распаднал.
Го прашав, со глас што не го препознав како свој, колку долго ме изневерува.
Не се бранеше. Не се ни обиде да лаже. Само ги крена рамениците и рече дека „мажите тоа го прават“, дека претерувам, дека сум преосетлива.
Тогаш сфатив дека не сум само изневерена, туку и понижена.
Бегство поради децата и срамот
Најлошото не беше болеста, туку сознанието дека живеам во град каде што сè се знае, каде што вистината брзо би се претворила во трач, а трачот во товар што најмногу би го носеле моите деца.
Поради нив решив да заминам. Ги спакував најосновните работи и се преселив во друг град, далеку од погледи, прашања и шепотења.
Живот по сè
Лекувањата траеја долго. Физички се опоравив, но психичките рани останаа. Сепак, научив една важна лекција: верноста не значи секогаш сигурност, а довербата не смее да ја исклучи грижата за себе.
Денес живеам помирно, посвесна и посилна, но никогаш нема да го заборавам денот кога отидов на обичен преглед, а се вратив без брак, без илузии и со вистина што ми го промени животот.