Патувањето на Наталија Ковалчук и нејзиниот татко Олег требало да биде уште една нивна заедничка зимска авантура. Со години тие двајца одеа на планина, скијање и долги прошетки, секогаш како тим. Ништо не навестуваше дека ова патување ќе се претвори во кошмар.
Пристигнаа во скијачкиот центар во доцните попладневни часови. Вечераа во хотелот и се повлекоа во собата, планирајќи рано да излезат на скијање. Но, истата ноќ Наталија незабележливо го напуштила хотелот — и од тој момент ѝ се губи секаква трага.
Следното утро започна масовна потрага. Планината беше пребарувана со хеликоптери, кучиња-трагачи и спасувачки екипи. Снегот што постојано паѓаше ги бришеше трагите, а деновите минуваа без резултат. По една недела, официјалната потрага беше намалена, но таткото одбиваше да си замине.
На десеттиот ден, во напуштена колиба под стара жичара, полицијата пронајде знаци дека таму престојувал некој: остатоци од оган, шолја со чај и внимателно оставени ракавици. Во снегот, со прст, беше испишана кратка порака:
„Тато, тука бев. Се изгубив. Помош.“
Тоа беше доказ дека Наталија е жива.
Два дена подоцна, при внимателна проверка на колибата, полицијата заедно со таткото ја пронајде Наталија – жива, но исцрпена и видно потресена. Со неа имало и друга, постара девојка по име Симон.
Подоцна, Наталија раскажа дека вечерта излегла од хотелот по договор со Симон, со која се познавала од порано преку социјални мрежи. Ѝ било кажано дека ќе биде само кратка прошетка, но наместо тоа се изгубиле на планината и завршиле во изолација.
Истрагата утврди дека постарата девојка имала манипулативна улога и недозволени намери кон Наталија, која имала само 16 години. Случајот беше предаден на надлежните институции.
Наталија се врати кај семејството, но искуството остави длабока трага. Приказната остана како опомена колку лесно довербата може да биде злоупотребена — и колку тенка е линијата меѓу авантура и опасност.