Јелена Булатовиќ (37) од Шабац на 22 години почнала да се лекува * Во моментите на најтешките психички кризи, како што опишува самата, потонала во очај, а поради прогресијата на болеста неколку пати била хоспитализирана.
Јелена Булатовиќ (37) ги доживеала најголемите страдања и болки како мала поради загубата на најблиските. Имаше само 12 години кога ненадејно ја загуби мајка си, а само две години подоцна уште една лузна на нејзината душа остави прераното заминување на нејзиниот брат.
Таа штотуку завршила основно училиште, пеколот ја зела под своја закрила невината и чиста детска душа. Заедно со татко и и баба и завршила средно економско училиште, а потоа се соочила со со тешкотии во животот како последица на големи маки, стрес и болки.
– Мораше еднаш да „пукне“. Бев дете и на сите ќе им беше тешко да преживеат такви семејни трагедии . Да одев на лекар веднаш по загубата на мајка ми, можеби ќе беше поинаку , но не го сторив тоа. Сите во семејството долго време беа под голем стрес и секој се бореше како што знаеше – вели денеска Јелена.
На 22 години почнала да се лекува. Во моментите на најтешките психички кризи, како што опишува, „ потонала во очај “, а поради прогресијата на болеста неколку пати била хоспитализирана. По трауматичното детство, деновите на младоста поминаа борејќи се за закрепнување. Смртта на татко ми една година подоцна ги освежи старите рани на болната душа. Потоа и ја одзедоа деловната способност, а старател стана државата, бидејќи кај неа од многубројното среќно семејство остана само болна баба.
По честите кризи, таа успеваше да „плови“ и секогаш започнуваше нови битки за нормален живот и покрај дијагнозата која ја остави на маргините на општеството. На 30 години, таа стана мајка. Таа роди здраво девојче, но семејната среќа беше заматена од постпородилната депресија .
– Мојот сопруг поради мојата болест се плашеше за здравјето и безбедноста на детето, а еден ден рече: „ Го земам бебето, пакувај се и оди“ . Таа не ни одеше, отиде далеку од мене. Сега разбирам дека мојот сопруг повеќе се плашеше поради неизвесноста што ќе се случи со мене понатаму. Тој го доби старателството , па мојата ќерка ја одгледа свекрва ми и многу и благодарам за тоа – продолжува Јелена.
По препорака на психијатар, Јелена била сместена во дневната соба „Света Софија“, за лица со ментални нарушувања. Овде, за разлика од болницата, Јелена не беше пациент, туку најде душевен мир и со редовна медикаментозна терапија, работна терапија, дружење со други корисници и стручна поддршка од дефектолози, социјални работници и психолози успеа да најде начин до нова, подостоинствен живот..
– Се ми е поубаво и полесно кога ќе помислам на ќерка ми. Таа сега има седум години, тргна на училиште и расте далеку од мене , а јас живеам за денот кога ќе порасне и ќе дојде кај мене сама , да ја гушнам во нашата куќа – вели со насмевка и ентузијазам, среќна. дека со поддршка на заедницата успеала да се оттргне од маргините на општеството, каде сè уште има многу како неа кои го бараат својот пат до среќата.