Макијатото со години беше симбол на секојдневието – кратка пауза пред работа, разговор со пријател, момент мир во напорниот ден. Малата шолја кафе беше нешто што „се подразбира“. Денес, таа навика сè почесто се преиспитува, откако цената на макијатото во многу кафулиња достигна дури 140 денари.
За многумина, ова не е само поскапување на кафе, туку јасен сигнал дека животниот стандард се лизга надолу. Порано со 100 денари можеше да се испијат две кафиња, денес не е доволно ни за едно. А макијатото – некогаш најобичното кафе на менито – полека станува луксуз резервиран за „посебни пригоди“.
Кафулињата ја правдаат цената со растот на трошоците: поскапо кафе на светските берзи, повисоки цени за млеко, струја, кирија и работна сила. Сопствениците велат дека маржите се сè потенки и дека без корекција на цените, бизнисот станува неодржлив. Но, од страната на гостите, оправдувањата сè помалку значат кога паричникот е празен.
Проблемот е поширок од едно кафе. Кога макијатото – симбол на урбаниот живот – станува финансиска одлука, тоа зборува за длабока промена во навиките. Луѓето сè почесто се одлучуваат за кафе дома, термос од дома или целосно го прескокнуваат утринскиот ритуал. Кафулињата се полнат, но сè повеќе гости нарачуваат едно кафе и седат подолго – не од мерак, туку од нужда.
Економските аналитичари предупредуваат дека ваквите „мали“ поскапувања најсилно го погодуваат средниот слој. Не затоа што макијатото е неопходно, туку затоа што исчезнуваат малите задоволства што го прават денот поднослив.
Прашањето што останува е едноставно: до каде ќе оди оваа трка со цените? Дали ќе дојде ден кога кафе во кафуле ќе биде ретка привилегија, а не секојдневна навика? Додека одговорите се бараат, едно е јасно – 140 денари за макијато не е само цена, туку порака за времето во кое живееме.