Велка Гелиќ, која на својот син му даде бубрег, ги презентира деталите за постапката за трансплантација, која беше една од најризичните, но сепак успешна. Кога сите им кажаа дека ниту еден од параметрите не им одговара и дека шансите се помали од 20% операцијата да биде успешна, тие не се откажаа. Ги поминаа сите ролери на чувствата и излегоа од операционата сала како победници
Велка Гелиќ (61) од Зворник, ја раскажа својата емотивна и вистинска приказна за „Најдобрата жена“.
Таа е најдобриот пример за вистинска мајчинска безусловна љубов и жртвување. Во јули 2021 година, таа му подари бубрег на својот син Игор и на тој начин повторно го „даде“ неговиот живот.
Игор Гелиќ (32), нејзиниот помал син, беше здраво и успешно момче до еден момент. Во 2018 година, двата бубрези одеднаш откажаа, а потоа нивниот живот започна на неочекуван начин.
Дијализата што ја примаше секој втор ден значително го наруши квалитетот на неговиот живот, но исто така го држеше во неа. Велка го започнува своето искуство за почетокот на шокантната приказна:
– Најтешко ми беше кога отиде на дијализа. Се подготвувам за работа наутро, а мојот Игор за во болница. Се среќавам со момци на негова возраст на работа и душата ме боли. Така две и пол години. Страдање … Ми беше премногу тешко да го гледам моето дете во таква состојба и не можам да му помогнам. Theе биде најлошото за мене бидејќи нема со кого да го споделам. Мојот сопруг почина, моите родители се мртви, брат ми и сестра ми не се тука … Во целата таа неволја, јас имав само колеги од работа – ја започна својата приказна Велка.
Преку хуманитарни организации и хумани луѓе, тие успеаја да ја соберат предвидената сума на пари што им беа потребни за трансплантација на бубрег.
Дијализата почна да го заморува телото на Игор, а решението требаше да се спроведе што е можно поскоро. Планот бил да се земе бубрег од мртов донатор.
– Откако дозна дека двата бубрега му застанаа, за нас фактот дека Република Српска нема договор за трансплантација со ниту една земја беше уште една смрт. Што ќе правиме сега? Немаме решение, а докторите велат: „Не знаеме што ќе правиш, погледни на Интернет“.
Велка вели дека секој ден следниот месец го минувала гуглајќи на Интернет. Ги пребарала сите клиники што постојат во светот, а од сите болници, како што вели, го добила истиот одговор „ Немаме договор со Република Српска, така што трансплантацијата не може да се изврши “.
– Се уште гуглав. Разочарување, но без откажување. Наидов на Интернет дека прават трансплантација на замена во Падова, Италија. Контактирам со нив и пишувам дека јас би бил неговиот донатор, но не сме компатибилни, не сме иста крвна група, не сме ист RH фактор, на што добивам одговор дека ќе закажат курс со доктори. Кога стигнавме таму, ни рекоа дека ќе биде премногу ризична операција бидејќи јас сум група Б, а тој е нула. Доколку операцијата не успее, нема враќање назад, ниту пак можеме да собереме повеќе пари, и тешко дека ќе имаме втора шанса за трансплантација – рече Велка.
„Каков ќе биде мојот живот ако моето дете не се опорави“
Според Велка, моментот кога им било кажано дека шансите за успешна операција се само 20%, тоа било најнепријатно. Во тој момент сфатија дека можат да изгубат с everything и дека во случај да не успее трансплантацијата, нема враќање назад.
– Ни рекоа: „Оди дома и склучи договор“. Само се погледнавме и веднаш знаевме дека се согласуваме. Нема што да загубам, освен животот, и што ќе ми направи ако моето дете не се опорави – изјави Велка за „Нај Шену“.
Иако сфатија дека најверојатно операцијата ќе биде неуспешна, и двајцата потпишаа да се согласат на трансплантацијата на сопствен ризик. Игор се смести во болницата и почна да бара.
– Ни рекоа дека неговите антитела се превисоки и дека има само 3 дена да ги испушти, да ја започне операцијата – додаде таа.
– Операцијата е закажана за понеделник. Му донесов нешто да јаде во сабота. Беше многу исцрпен и блед. По 20 часа, тој доби терапија за намалување на нивото на антитела. Насмевнувајќи се така, мислам на начин како да го расположам и да ја отворам устата за да кажам нешто … Се приближува до чашата што не разделува и со половина срце вели: „ Мамо, нема да има трансплантација “.
Велка вели дека тој момент бил најтешкиот во нејзиниот живот. Почувствува aвонење во ушите, притисок во главата. Таа вели дека на почетокот мислела дека не слуша добро, но не се осмелила да го замоли да го повтори она што го кажал.
– Претпоставувам дека виде дека се изгубив, па ми повтори: “Нема да има операција, ми рече докторот сега. Не успеавме да ги симнеме антителата” – беше реченицата што ја натера Велка да изгуби секаква надеж На
Антителата се зголемија на 150, а долната граница пред операцијата треба да биде осум. Бидејќи имале на ум дека остануваат само два дена, докторот проценил дека е невозможно да се соблечат за толку кратко време.
– До него стојат две сестри за да не падне, беше многу блед и исцрпен, а чувствувам дека земјата под моите нозе исчезнува. Успеав само да истрчам до тоалетот и да повраќам од болката, само да ја извадам таа горчина од мене, за да не врескам гласно. Се измив и си реков: „ Ако потонам сега, готово е! “- се сеќава Велка.
Знаеше, или се сомневаше, дека ако психички потоне, дека во тој момент и двајцата ќе останат давеат без сламка спасение. Таа не се осмели да се препушти на тие мисли.
Дури и во најлошите моменти, нивната надеж не умира
– Се погледнав во огледало и си реков „Притисни Велка, сега треба да завршиш!“ Се враќам на стаклото каде стоеше Игор, ставам лажна насмевка на моето лице и велам: Знаеш што, Игор, ништо не е загубено. Знаете кога се игра, па убедливо водите тим. Шампионите се оние кои даваат гол во последната секунда, и се се менува. Тие ќе слават! – рече Велка искрено и со насмевка на лицето.
Таму успеа да го расположи, да му ја врати бојата на лицето и трошка надеж. На што Игор одговори: „Која е последната секунда, мамо? Луѓето дадоа се од себе. Нема повеќе време “.
– Имаме уште еден ден. Па, не дај Боже – се сети Велка.
Го однесоа да пие лекови цела ноќ. Таа вели дека шетала по непознатите улици во Падова и плачела.
– Плачев како луд, се молев на Бога, потоа плачев. Гледам во телефонот. Тој не е онлајн, затоа прима лекови. Можеби се ќе биде добро – се сеќава Велка за „Најдобрата жена“.
Во неделата попладне, таа дојде да го посети, да види како е ситуацијата и наскоро следуваше она што ја врати надежта во нивниот живот.
– Го прашувам каква е состојбата. Тој вели: „Замислете, вечерва антителата почнаа да паѓаат“.
По 7 дена од фазата на растење, антителата почнаа брзо да опаѓаат, што ги остави лекарите малку изненадени.
– Никој не можеше да поверува. Еден ден пред операцијата, антителата почнаа да опаѓаат. Сите доктори се собраа и буквално скокнаа од радост. Така, го поминавме првиот чекор. Продолжете понатаму! – вели Велка.
Пред да дојде во Италија, оваа лавица сама го научи својот јазик
За да може да ги разбере лекарите и како ќе оди операцијата, сама научи италијански.
– Една година пред операцијата, ги преземав сите апликации за учење италијански јазик. Ги мијам садовите, нека зборуваат на италијански … Ги научив сите делови од телото, информации за себе и мојот син и како да комуницирам. Не се осмелив да одам во темнина и да оставам с to на случајност – рече оваа храбра жена.
Шок за лекарите беше фактот што Игор доби шест плазма фари (прочистувачи на крв) пред операцијата, и уште три по операцијата.
– Лекарите се смееја поради мојата реакција и ми рекоа дека Игор е добро и дека неговиот бубрег веќе работи на масата . Лекарите беа многу задоволни од успехот на ваквата ризична трансплантација, бидејќи досега немале случај со толку високи антитела.
Епилогот на оваа приказна е среќен крај.
– Еве, постигнавме гол во последната секунда и излеговме како победници. Му реков на мојот постар син Илија: „Сега знаете се, ја завршив својата мисија – ја кажа Велка својата исповед за„ Најдобрата жена “.
Ова е приказна за храброст и убов. Приказна за пример за остварени соништа и желби. Велка и Игор не се откажаа … Нели и вие!
Извор/najzena.rs