На 13 февруари 2018 година, на 104-годишна возраст, подвижникот благочестив Добри Добрев се упокои во Господа, собирајќи милостиња по улиците на бугарската престолнина, со што стана најголемиот добродетел на соборниот храм Свети Александар Невски досега.
Ова е текст за старец напишан непосредно пред неговиот јубилеен стоти роденден.
На 14 јули 2014 година, бугарскиот старец Добри Добрев наполни 100 години. Тој е познат низ цела Бугарија. Подвижник, пустиник, сребреник, а воедно и основач на многу бугарски храмови и манастири. Собирањето донации за реставрација на Божјите храмови е негово главно занимање во последните неколку децении. Донирал огромни суми за храмовите, а не оставил ниту денар за себе.
Добри во секое време можеше да се види на улиците на бугарската престолнина. Не се плашеше од мраз или несреќи, не се плашеше да остане гладен, ниту се лутеше кога ќе сретнеше луѓе кои беа нечувствителни на неговата богоугодна работа. Неговото лице секогаш блескаше со благост и кроткост. Беше подготвен да бакне детска рака, која ќе му фрли паричка во чинијата; тој беше подготвен да зборува за Бога со секој минувач; да се заблагодарам за придонесот.
Меѓутоа, старецот Добри Добрев не бил просјак. Не сакал непознати луѓе да го спасат од земните потреби, тој сакал да ја спаси сопствената душа. Дали човек кој не се грижи за своите потреби и кој собира пари за високи мисии, далеку од материјални добра, може да се нарече просјак?
Да се даде на храмот значи да се даде на идните генерации, да се инвестира во светла, побожна иднина, во умножување на човекољубието. Така мислеше старецот Добри и не побара никаква благодарност и признание.
Ги почитувал луѓето и не чувал никакво зло во душата. Тој виде дека светот околу него е себичен и не очајуваше, туку даде пример со своите придонеси. Затоа многумина му се поклонуваат.
Судбината на безсреброто
Многу работи од животот на стариот Доброг останаа тајна. Добри Добрев не сакаше да биде познат, а не сакаше да објавува детали од својот живот. Доволно му било да го познава како добродетел, кој собирал пари и ги донирал на бугарските храмови и манастири. Не мислеше дека неговиот личен живот е поважен од заедничката работа.
Овој човек, со широко отворено срце, е роден во 1914 година во селото Бајлово, познато како мала татковина на уште една голема Бугарка – Елина Пелина. Се изгуби некаде во западните ограноци на Ихтиманска Средња Гора.
Дедо Добри имаше четири деца. Тој надживеа две од нив. Една од ќерките се грижела за него, иако живее во Софија. Тој не го криеше негодувањето што му го донесоа лажните гласини дека ги оставил своите деца без наследство и ги поделил парите што ги добиле потомците по поделбата на семејниот имот. Затоа, тој не сподели детали за семејството.
Од неговото минато се знае дека во војната станал глув поради граната која паднала веднаш до него.
Она што го поттикнало да стане Божји патник, не зборувал. Самиот Елин Пелин напишал: „Моето родно село е убаво, убаво, но многу сиромашно.“ А дедо Добри го направи тоа место духовно богато.
Како што паметат жителите на селото, дедо Добри ги посетувал храмовите и манастирите ширум Бугарија, собирал донации и им помагал. Неговите селани, гледајќи го овој добар Самарјанин речиси секој ден, беа апсолутно сигурни дека тој ќе ја даде секоја паричка што ќе му падне во чинијата каде што му треба. Беа сигурни и дека тој никогаш ништо не оставил на себе.
Дедо Добри во последните години најчесто одел во црквата Светиот верен принц Александар Невски и црквата Седумте светци во Софија. Таму ги собрал парите потребни за реставрација на баиловскиот храм во делот на Свети Кирил и Методиј – 10 илјади левови. Тој веќе се пријавил за обнова на црквата во градот Калофер и селото Поибрен. Старецот предаде вкупно 25 илјади левови за реставрација на манастирот Јелешница и селскиот храм во Горно Камарци.
Но, најголемиот придонес, кој помогна да се популаризира делото на светиот старец од Бајлово, неспорно е придонесот за храмот-споменик на свети Александар Невски. Многу значајна сума од 35 илјади левови за најголемиот божји храм во Бугарија, добриот дедо собирал со години.
И така, старецот во мај 2009 година го нашол секретарот на црковниот собор на оваа црква Стефан Калајџијев и му ја открил својата намера да даде голем придонес во црквата. Како што се испоставило, парите биле лев по лев што ги ставил близок роднина на дедо Доброг на неговата сметка во градот Нови Искир. Затоа секретарот и Добри отишле во овој град во потрага по банката во која се чувал овој придонес. По само еден потпис, најголемиот храм во Бугарија го доби најголемиот придонес во својата историја.