Таа го промени својот живот од корен.
„Порано бев некој кој беше убеден дека ќе бидам кариерист – но преселувањето на село и имањето две деца го промени мојот поглед на животот. Сега сум благодарна што можам да ја прилагодам мојата работа на моите деца, да бидам со нив и да ги гледам како растат“, вели Милена Стојадиновиќ, белграѓанка која се впуштила во авантура со сопругот – се преселиле на село и започнале своја. бизнис.
„Нашата генерација се враќа на селата и природата, затоа што еволуиравме и сфативме дека ништо не го убива концептот повеќе од ѕидовите – во кои го поминуваме целото наше време, во кои седиме, тоа отуѓување што се случува во градовите поради недостаток. на времето“, вели таа.
Кога сфатиле дека животот во Град им го јаде семејното време и дека повеќе седат во автомобил отколку еден со друг, семејството Стојадиновиќ решиле конечно да го остварат својот сон да живеат и работат во природа.
Исповедта за започнување бизнис на село е реална слика
Марија е шампион во орање и знае што им треба на руралните жени Милена и Урош во 2016 година купиле имот во Мисача, село кај Аранѓеловац. И двајцата се од Белград и немале никој во селото. Имаа само своја визија за живот кој не е ограничен со ѕидови. Милена за Zaphetna.rs проговори за своето искуство на драстична промена на животот.
Почеток во куќа без врати и прозорци
„За жал, рано ги изгубив родителите, имав околу триесет години и тогаш сфатив дека никој од нас нема ветување од Бога за вечноста – не знаеме колку време ќе поминеме заедно. И сфатив дека поголемиот дел од денот го поминуваме седејќи во кола, возејќи до работа, до градинка, од градинка… едноставно не сакав да живееме така. Сакав да бидеме семејство – затоа што најубавиот дел од денот ми беше кога бевме сите заедно“, се сеќава Милена на деновите во Белград.
Нејзиниот сопруг е земјоделски инженер и постојано и кажувал за својата работа и можностите што ги нуди, а од ден на ден им растела желбата да живеат во природа. Тие отсекоа и почнаа да го бараат својот нов селски дом.
„Имотот го избравме по случаен избор, немаше критериум. Буквално влеговме во кола и тргнавме да ја бараме Србија. Бевме на разни места. Кога дојдовме во Шумадија, можеби затоа што мајка ми е по потекло од Топола, тие краеви ми беа блиски. Сакам ридско и брановидно, уживам во глетките овде“, ни вели таа.
Тие знаеле дека сакаат да одгледуваат овошје, па селото Шумадија Мисача се покажало како најпогодна клима. Почетокот не беше лесен. Имотот што го купија беше целосно таблиран. Милена се сеќава дека сопругот и покажувал каде ќе биде овоштарникот, а видела само падната ограда, ни раскажува.
„Ние двајца еден месец спиевме во куќа без прозорци и врати, бидејќи купивме стара куќа, а немавме пари веднаш да ја поправиме. Денеска сме во истата таа куќа, но убаво ја средивме. Мајка ми, која тогаш беше жива, како и свекрва ми, ги однесоа децата во Белград, а јас и Урош бевме сами и буквално малку по малку ги средувавме работите“, се сеќава таа.
Но, почувствуваа дека тоа е нивно место, а од трошната средина израсна плодна фарма, каде Милена и Урош денес произведуваат месо и овошје – и живеат на него.
Доаѓаш со пари во селото, но само подигањето на имотот е многу финансиски исцрпувачко, ни вели Милена. Мора да бидете добар економист затоа што имате многу различни трошоци. Стојадиновиќи во почетокот саделе цреши.
„Овоштарникот не се прави три месеци годишно, како што мислат луѓето. Работи од февруари до ноември. Добивате поддршка за некои мали инвестиции, но најголемиот дел од тоа треба да го поднесете сами. Би сакал да ги едуцирам луѓето. Кога ќе прашаат колку хектари имаш, колку садници има, а ние велиме да речеме 2000, мислат дека инвестицијата е по три евра за секој. Но, тоа не беше. Наводнувањето чини три пати повеќе. Подготовка и на земјата, хранење и заштита… Го храните растението и кога не вроди со плод, трошите и нема прилив на пари. Затоа поддршката може да биде подобра. А кога имаш право на стимулација чекаш повеќе од една година да се плати – а тоа е многу долго чекање во земјоделството“, објаснува Милена.
„Се одлучивме за тоа, бидејќи покрај црешите што ги засадивме веднаш штом пристигнавме, сакавме нешто што ќе донесе приход и кога не е лето. Решивме да започнеме со месо бидејќи добивме рецепти од пријател на мојот свекор, кој работеше во стара месна индустрија. „Ова се стари рецепти направени од чисто месо, квалитетни суровини, во природно црево“, вели таа.
„Имаме многу лоши патишта. Колите се оштетени, повеќето на село иако имаат пари не инвестираат во кола. Исто така не ми е јасно дека кога има рестрикции за вода и струја, прво треба да се почне од село, а селото произведува храна и се останато. Овде кај нас има и кланица и ладилник, па не ми е јасно со која логика ја расипуваат сета таа храна. Зошто е тоа така? Правилно плаќаме данок, на имот, на земјоделско земјиште иако го обработуваме, еколошка такса иако засадивме 2000 дрва… Произведуваш кислород, нешто што е добро за сите луѓе, а некој добро ти плаќа за тоа. Некој треба да се справи со тоа“, вели Милена.
Луѓето кои се враќаат на село главно добиваат пари од државата кои се доволни само за куќа – а вие треба да ги поттикнете да произведуваат нешто, а не да живеат во четири ѕида, бидејќи тоа го можат секаде, додава таа.
„И Србија има голем потенцијал, ние не сме мрзелива нација, ние сме вредни луѓе, но не сме стимулирани, тие немаат волја. Тие се соочени со фактот дека или работат во минус, или работат на нула – тогаш нема поттик да останат на село“, јасно објаснува Милена.
Сè уште не е роден човек кој ги завршил сите работи во селото, како што вели соседката на Милена – и таа добро го научила тоа во текот на сите овие години. Ритамот на работа не е лесен. Но, и пред да се пресели, таа и нејзиниот сопруг секогаш ги имаа на ум животите на нивните деца, кои не сакаа да ги пропуштат во градската гужва.
„Моите деца имаат 7 и 8 години и растат многу брзо. Едноставно, во еден момент сфатив дека некои работи во куќата можат да чекаат, некои работи во работа можат да чекаат и никогаш нема да се вратам летото и капењето во езерото со нив, зимата и снежните топки со нив. Затоа поставувам приоритети. „Не велам дека понекогаш не ме нервира нередот во домот, се случува да правам весници во два часот наутро – но знам дека најчесто сум со децата. и посветено на нив, што денес е привилегија“, посочува тој.
Руралните училишта се фантастични, бидејќи има помалку деца, на кои наставниците им се многу посветени, открива Милена.
„Кога се прашував дали моите деца ќе бидат на училиште во помало место, се сетив од кои училишта завршиле Милутин Миланковиќ и Никола Тесла – тие не учеле во Белград. Мислам дека селото е фантастично за деца од која било возраст да живеат. Она што го забележувам кај моите деца е дека имаат широчина, бидејќи растат без огради. Тие поминуваат многу време надвор, трчаат, се качуваат по дрвја, скокаат по езерца, се тркалаат по тревата – тоа се деца кои растат слободоумни“, вели со насмевка.
Гледајќи наназад, единствено жали што не се преселила порано на село.
„Се добива една ширина, пространство, што нема врска со големината на имотот. Човек различно дише, има различно расположение, подобро го организираш времето, работата ти е работа по природа. Тешко е да се складира огревно дрво за зимата, но од моја гледна точка е многу полесно да се направи тоа отколку да се седне некаде во канцеларија. Полека стануваме сè посвесни за тоа каква привилегија е да дишеш чист воздух и да пиеш чиста вода, како и да знаеш што јадеш“, заклучува Милена Стојадиновиќ.