Знаеме колку труд и труд вложува мајката за да го воспитува своето дете и никогаш не се жали на тоа.
Имаше стара мајка. Еден ден, неговата сопруга го оставила својот оброк и отишла во својата соба. Мајката рече: „Сине, оди види да не е болна“. Не одете на спиење гладни. Сине, чувај се за твојата жена.“ И мислеше дека неговата драга е болна, па ја следеше во собата. Тој праша: “Љубов моја, дали си болна?” Зошто не јадеш со нас?“ Таа му рече: „Не можам. Кога ќе ги видам валканите раце на мајка ти, не можам да јадам“.
Нејзините раце беа збрчкани. Само Бог знае колку напорна работа направила за да го застане нејзиниот син на нозе. Па, токму тие раце и пречеа на неговата сопруга. Тој праша: „Што предлагаш?“ Таа рече: „Најдобро е да ја сместиш во дом за стари лица!“ Тој рече: „Не грижи се, љубов. Само биди добар со мене. Ќе го средиме утре. Но, пред тоа, не заборавајте дека утре сме поканети кај вас дома. Кога ќе се вратиме, ќе ја одведам мајка ми во старечки дом. Следниот ден мајка ми ќе ја однесеме на ручек кај вас“.
Дојде новиот ден и тој оди да го посети семејството на својата мила сопруга со сопругата и мајка му. Неговата мајка не се појави на масата. Таа остана во друга соба. Со шепот ја праша сопругата што се случи со мајка ми. Зошто не јаде со нив. Таа му рече: „ Не грижи се, таа јаде сама во другата соба!“
Тој ја праша: „Дали и кажа да остане сама во другата соба?“
Таа рече: „Да!
„Зете, знаеш дека нашата ќерка е единица и дека и ја посакуваме сета среќа на светот. Таа има право да живее само со вас во куќата. Затоа очекуваме да најдеш решение за мајка ти“.
Тој рече: „Веќе и ветив на жена ми дека ќе го решиме денес“. Не грижи се.“
Садот беше наместен. Сите почнаа да јадат освен него. Свекорот забележал: „Зет, што ти е… Зошто не јадеш?“
Тој рече: „Не можам“. Кога ќе ги видам твоите валкани раце, не ми се јаде… Твоите раце се валкани како твоите срца!“ Жена му се запрепастила.
Стана, влезе во собата каде што беше мајка му, клекна до неа, ѝ ги бакна рацете, плачеше и рече: „Ајде мајко, да одиме!“
Старата Мајка праша: „Но, синко. Каде одиме?“ Мајката не знае ништо и е изненадена. Тој само плачеше. Кога ја внел мајка си во колата, рекол: „Мајко, одиме во Дом за стари лица… ! Земи ме мајка со тебе во Рајот. Ако си задоволна од мене, заедно ќе влеземе во рајот, мајко“.
СПОДЕЛЕТЕ ЈА ОВАА ПРИКАЗНА СО ВАШИТЕ ПРИЈАТЕЛИ!