Една година се грижев за болниот сопруг и му менував катетер, а потоа доживеав предавство.
Мирисаше на лаванда, клима-уред и страв што се задржува во ѕидовите. Последната година од мојот живот се мереше со апчиња, катетери и неподвижните нозе на мојот сопруг. Некогаш успешен бизнисмен, денес човек прикован за кревет. А јас – неговата жена, медицинска сестра, физиотерапевт, психолог и сенка.
Го продадов автомобилот. Ја напуштив кариерата како дизајнерка. Научив да масирам подобро од медицинските сестри. Живеев за него.
Чудото што ме чинеше сè
И тогаш се случи чудо. Првиот чекор. Па вториот. Стапот повеќе не беше потребен. Стоеше покрај прозорецот во скапото одело што една година го чув како реликвија. Беше силен, исправен, жив.
А јас? Во стар џемпер, со подочници и коса врзана во неуредна пунџа.
„Ана, многу размислував… Ако веќе застанав на нозе, сакам да живеам со полни гради.“
Помислив: заедно. А тој продолжи:
„Погледни се. Стана сенка. Ме потсетуваш на болка, на слабост. Заслужувам подобро.“
Моментот кога душата ми замолкна
Зборовите ми скршија нешто одвнатре. Не срцето. Не солзите. Туку она тивко место каде што сè уште верував дека ме гледа.
„Спакувај се. Имаш два часа.“
Го зедов стариот куфер од медениот месец. Неколку книги. Моите скици. Ништо повеќе.
Излегов на дождот со неколку илјади во џебот и клучевите од бабината викендичка.
Бегство во тишината
Старата куќа ме пречека со мирис на влажно дрво и заборав. Седев на софата до зори. Не плачев. Не мислев. Само дишев.
Првите две недели – автопилот. Каша, дрва, сон. А потоа еден ден се погледнав во огледалото.
„Не остарев“, си реков. „Само бев затрупана.“
Враќање кон себе
Почнав да чистам. Да шијам перници. Да фарбам маса. Да отворам прозорци.
Најдов работа во градинарски центар. Земја под ноктите. Луѓе околу мене. Живот.
Трчав. Дишев. Ја скратив косата. Купив патики.
Почнав повторно да цртам.
Како се вратив во градот
Работев ноќе. Мали проекти. Потоа еден кафуле. Потоа – повик од архитектонско студио.
Се вратив во градот поинаква. Не помлада. Потпорасната.
Повеќе немав поглед на жена што прашува: „Дали сум доволна?“
Имав поглед на жена што знае дека е.
Кога минатото се појави на вратата
Еден ден – секретарката:
„Имате посетител. Не изгледа добро.“
Знаев кој е.
Влезе скршен, со истите тие грбови што некогаш ги држев во рацете.
„Ана… згрешив.“
Го слушав без гнев. Без солзи. Без ништо.
„Пред една година ми рече дека сум остарела. Беше во право – ти го доби тоа што го заслужи. А јас се добив себеси.“
Зошто не се вратив
„Немаш ли срце?“ – праша.
„Го имав“, одговорив. „Го оставив во станот кога ме избрка.“
Си замина. Бавно. Тешко.
А јас останав во тишина што веќе не болеше.
Нов живот, без сенки
Таа вечер седев со Марко. Архитект. Маж што ме гледа како жена, не како ресурс.
Ги погледнав моите раце – негувани, мирисни, мои.
„Вистината знае да биде сурова“, реков. „Но само за оние што не знаат да сакаат.“