Психијатарот Виктор Франкл, кој го преживеал Холокаустот, открил утринска навика за внатрешен мир и долг живот.

Познатиот австриски невролог, психијатар и основач на логотерапијата, Виктор Франкл, кој го преживеал Холокаустот, доживеал дури 92 години. Сепак, неговата животна филозофија не се засновала на големи достигнувања, богатство или постојана потрага по среќа, туку на една едноставна одлука што ја носел секое утро.

„Младите ја бараат среќата во настаните, а постарите во внатрешниот мир“

Целиот свој работен век го поминал како психијатар, помагајќи им на луѓето да се справат со стравовите, анксиозноста и загубите.

Преживеал војна, сиромаштија, смрт на блиски луѓе, бројни општествени промени и смени на цели епохи.

Која е мислата што му го променила животот?

„Денес можеби нема да успеам да направам сè што сум планирал. Но, ќе успеам да го зачувам својот мир.“

Звучи едноставно? Можеби и е. Но, според оваа животна филозофија, токму таквиот начин на размислување му помагал да го заштити своето ментално здравје и да не дозволи секојдневните грижи да го исцрпат.

„Живееме како постојано да полагаме некаков испит. Мислиме дека мораме сè да држиме под контрола. Но, кога ќе престанеме да се обидуваме да контролираме апсолутно сè, одеднаш чувствуваме огромно олеснување“, говорел тој.

Утро без брзање е темел на мирен ден

Психијатарот сметал дека многу луѓе го започнуваат денот на погрешен начин.

Штом ги отворат очите, посегнуваат по телефонот, ги проверуваат пораките, ги читаат вестите и почнуваат да размислуваат за обврските што ги очекуваат.

Наместо да си дадат неколку моменти за да се разбудат, веднаш се изложуваат на информации што можат да предизвикаат напнатост.

„Првиот час по будењето е период во кој мозокот повторно се приспособува на будната состојба. Ако веднаш го преплавите со грижи, голема е веројатноста таквото расположение да се пренесе и во остатокот од денот.“

Затоа утрата не ги започнувал со кафе, планови или проверување на телефонот, туку со кратка пауза посветена на себе.

Неговиот утрински ритуал траел само неколку моменти

Секое утро, штом ќе ги отворел очите, си велел:

„Не морам да бидам совршен. Важно е само да го зачувам својот мир.“

Потоа трипати полека и длабоко вдишувал.

Ги слушал отчукувањата на своето срце, внимавал на дишењето и дури потоа станувал од креветот.

„Тоа не е медитација. Тоа е начин да се подготвам за денот. Како да ја запалам внатрешната светлина пред да зачекорам во темнината“, истакнувал тој.

Три навики што најмногу го нарушуваат внатрешниот мир

Психијатарот издвојувал три секојдневни навики кои, според неговото искуство, често ги прават луѓето несреќни.

1. Започнување на денот со грижи

„Што ако не успеам да завршам сè? Што ќе кажат другите? Што ќе се случи утре?“

Ваквите прашања можат да нè исцрпат уште пред денот вистински да започне.

2. Постојано враќање на старите навреди

„Во 70 отсто од случаите луѓето не страдаат поради самите настани, туку затоа што постојано ги преживуваат во своите мисли.“

Кога постојано размислуваме за неправдата што сме ја доживеале, непријатните емоции можат повторно да се појавуваат, дури и кога настанот одамна поминал.

3. Споредување со другите

„Никој не ги гледа туѓите ноќи, кога дури и оние што ги сметаме за успешни луѓе плачат.“

Според него, споредувањето со животите на другите често нè спречува да ја препознаеме вредноста на она што веќе го имаме.

Најважната лекција што ја научил од своите пациенти

Во една прилика истакнал:

„По толку години работа сфатив дека речиси сите луѓе кои се борат со анксиозноста ја повторуваат истата реченица: ‘Јас морам’.“

Морам да бидам подобар.

Морам сè да постигнам.

Морам на сите да им се допаѓам.

Морам да ги исполнам сите очекувања.

Со текот на времето научил овие реченици да ги замени со поедноставен и многу послободувачки израз: „Јас избирам“.

Избирам да бидам смирен.

Избирам да не влегувам во непотребни расправии.

Избирам да се одморам.

Тоа не е слабост. Тоа е способност да управувате со самиот себе.