Бурекот со децении беше симбол на евтин, заситен и народен појадок во Македонија. Топол, миризлив и секогаш достапен – за работници, студенти, пензионери. Денес, сè почесто се поставува прашањето: дали бурекот полека станува луксуз што не секој може да си го дозволи?
Во последните неколку години, цената на бурекот континуирано расте. Она што некогаш чинеше 30 или 40 денари, денес во многу пекари достигнува 80, 100, па и повеќе денари за парче. Во некои градови, цел бурек веќе се продава по цена што за просечно семејство не е воопшто занемарлива.
Пекарите велат – не е до нив. Скапото брашно, поскапувањето на струјата, маслото, сирењето, месото, како и трошоците за работна сила, ги притискаат од сите страни. „Ако не кренеме цена, ќе затвориме“, е реченица што сè почесто се слуша зад тезгите. Но, од другата страна стојат граѓаните – со плати што не ја следат инфлацијата и со секојдневни трошоци што растат побрзо од трпението.
Економистите предупредуваат дека бурекот е само уште еден показател за поширок проблем. Кога и основните производи стануваат скапи, тоа значи дека стандардот реално опаѓа. „Бурек-инфлацијата“ е симболична, но болна – затоа што директно ја погодува секојдневната навика на луѓето.
Прашањето е: до каде? Дали ќе дојде ден кога бурекот ќе се купува „на парче за мерак“, а не за сит стомак? Или ќе се најде начин да се стабилизираат цените и да се зачува оваа икона на македонската кујна како достапна храна за сите?
Додека одговорите се бараат, едно е сигурно – секое ново поскапување не удира само по џебот, туку и по чувството дека нешто наше, секојдневно и обично, полека ни се оддалечува.