Во пештерата во недостапниот дел на кинеската провинција Гвижоу, до која нема пат, живее целото село организирано така што животот на целата заедница се одвива во пештерскиот мрак.
Ова село се наоѓа на 1.800 метри надморска височина, а до него може да се стигне само со едночасовно пешачење,
што им отежнува на жителите да ги снабдат своите основни потреби.
Во училиштето имаше и една пештера, но кинеската влада ја затвори во 2008 година, со најава дека „Кина не е земја на пештерски луѓе“. Инаку, во тоа училиште и во таа пештера имаше 186 ученици, а имаше дури и игралиште за кошарка.
Заедно со локалното население кое ги нарекува последниот жив пештерски народ, нивните домашни животни како крави, кокошки и домашни миленици исто така живеат под варовнички свод.
Откако приказната се појави во медиумите, туристите се заинтересираа за ова место, а исто така и Владата.
Локалните жители добија патување до селото, а учениците беа префрлени во интернат.
Тие ги посетуваат своите семејства за време на викендите или празниците.
Се проценува дека околу 100 жители сè уште живеат во пештерата.
