Горан од раѓање е бездомник, како што вели, на само 3 месеци го напуштиле, а краток период од животот чувствувал како е да имаш родители, но многу брзо повторно се нашол на улица, ова е неговата приказна:
„Извади лебче и ме фрли во платнена торба. Пазарџиката повика полиција и социјални служби, дојдоа да ме земат, па до тригодишна ме однесоа во градинка во Поток. Од три до 14 години бев во Домот за негрижени деца „Ловран“. Од 14 до 18 години, јас бев на улица, пет дена бев на улица, а јас бев на 18 дена.
На 32-годишна возраст се обидел да стапи во контакт со татко му и мајка му.
„Се јавив на мајка ми, го најдов нејзиното име и презиме во телефонскиот именик, а таа ми рече: „Што сакаш од мене, само да видам кој си, што си… Потоа ми рече дека не сака ништо со мене. Па ја прашав дали знае кој е мојот татко, а таа ми рече: „Татко ти е на Раб“. Реков добро, како се вика, таа рече така и така и го ставив во телефонскиот именик, бидејќи можев да видам дека таа воопшто не се интересира за мене, а потоа му се јавив на татко ми и тој дојде…“
Горан го нашол татко му на Раб, се сретнале и разговарале. “Неговата сопруга инсистираше да дојдам да живеам со нив на Раб. Работев во пекара, живеев таму и се грижев за нив, бидејќи доживеаја трагедија. Го загубија своето дете во сообраќајна несреќа со мотор. Дури на 32 години сфатив што значи да имаш татко или мајка. Дотогаш воопшто не го знаев тоа, ми рече Горани”.
Со семејството на татко му живеел 10 години, додека татко му не се разболел и не починал. Сопругата на неговиот татко тогаш решила Горан да си замине.
“Ја прашав неговата сопруга дали сака да се иселам, таа ми рече “Не, не мора, ти си мој син”, но по една година ми ги смени бравите. Доаѓам од пекара, ноќна смена, го ставам клучот и не можам да влезам во куќата повторно станал бездомник.
„Кога почина татко ми, поведов постапка за наследување и контактирав со здружението Оаза, кое се грижи за бездомниците. Ме примија, а постапката сè уште трае“, изјави Горан за ХРТ во 2020 година. „Итно сместување добив од градот“, додаде Горан.
Потоа објаснил дека, колку што знаел, родителите го оставиле затоа што биле премали и не сакале бебе, а тој не им го држи тоа.
„Програмата на градот Риека е добра што се однесува до бездомниците. Имате каде да се облечете, да се капете и да спиете. Ако ги почитувате некои од нивните правила на игра, тоа не е проблем. Бездомниците овде се главно постари луѓе. Од 50 до 70 години. Колку сте постари, толку е потешко Доволно е да не земеш плата два месеци и ќе останеш бездомник, бенефиции, ако имаш деца.
Некои луѓе се свесни, некои не, но кога ќе се најдете во таква ситуација, немате избор – или ќе спиете на улица или ќе спиете каде и да ви даде градот и ќе ги почитувате нивните правила на игра. А бездомниците бараат разбирање од луѓето, затоа што секој може да се најде во таква ситуација, особено денес кога се губат работни места, затоа не треба да ни се суди. Луѓето ни помагаат, ни носат храна, облека, па и убав збор, за да не ја изгубите надежта… Најмногу борба – животот е борба! Не можев да замислам друг живот, овој е добар. Така е, трнливо, болно, но таков е животот. „Би било убаво да имам семејство, да не сум бездомник, но родителите да не ги бираме, тоа зависи од нив“, заклучи Горан.