Еден од Дванаесетте големи апостоли. Со неговиот сомнеж во воскресението на Господ Исус Христос беше придобиена нова потврда за тој чудесен и спасоносен настан.
Имено, воскреснатиот Господ повторно им се јави на учениците за да го увери Тома. И му рече Господ на Тома: „..дај ја раката своја и стави ја во ребрата Мои; и не биди неверлив, но верлив!“ И Тома возвикна: „Господ мој и Бог мој!“ (Јован 20). По слегувањето на Светиот Дух, кога апостолите ги мешаа жрепките каде кој ќе оди на проповед, на Тома му падна жрепка да оди во Индија. Тој малку се нажали што мора да оди во толку далечен крај, но Господ му се јави и го охрабри.
Во Индија, свети Тома многумина, големци и сиромашни, ги обрати во верата Христова и ја заснова таму Црквата и постави свештеници и епископи. Меѓу останатите, Тома ги обрати кон Христа и две жени на двајца индиски кнезови, Тертијана и Мигдонија, коишто беа сестри. Овие сестри беа од своите мажи намачени заради верата, затоа што не сакаа да живеат со нив откако примија Крштение, а потоа мажите ги отпуштија.
Откако се ослободија од бракот тие поживеаја богоугодно до смртта. Дионисиј и Пелагија, претходно беа вереници, но кога ја слушнаа апостолската проповед не влегоа во соживот, туку се посветија на подвиг. Пелагија заврши како маченичка за верата, а Дионисиј беше поставен од апостолот за епископ. Кнезот Муздиј, маж на Тертијана, кому што Тома му ги крсти жената и синот, го осуди апостолот на смрт и испрати петмина војници коишто го прободоа со пет копја.
Така си ја предаде душата во рацете на Христа светиот апостол Тома. Пред својата смрт и тој, како и другите апостоли, беше чудесно пренесен на погребот на Пресвета Богородица. Но бидејќи пристигна доцна, горко зажали, па на негова молба го отворија гробот на Пресветата, но внатре не го најдоа Нејзиното тело. На таинствен начин Господ Ја беше зел Својата Мајка во Неговите небесни живеалишта. И така Свети Тома, којшто со своето неверување ја утврди верата во Христовото воскресение, во овој случај задоцнувајќи ни го откри чудесното прославување на Богородица.
Обичаи и верувања
На Томиндан , што не е црвена буква, обично не се оди никаде и има поговорка „ Свети Тома, седи дома “.
Во Лесковачка Морава денот на свети Тома се поврзува со волци , така што на овој ден никој не работел како во Левч и Трниќ , а во источна Србија се верувало дека е скапоцена лековитата маст на зајакот уловен на Томиндан , па затоа го чувале за да излечат болки во коските.и за полесно породување.
Исто така, до Свети Тома трае преодната сезона, есента , што значи дека од денеска веќе се смета дека е можен почеток на зимскиот период.
Томиндан многу семејства го слават како нивна слава за крштевање. Според народното верување, Тома важел за вреден и вреден, па затоа се смета за заштитник на многу занаетчии.
Како еснафска слава, свети Тома го слават столари, бакари, точаци, столари, столари, лимари, бунари, чевлари и ѕидари.
За свети Тома раскажуваат дека, кога светците ги делеле своите улоги, тој земал печат од облаците, но тоа не донело невреме, туку скапоцен дожд. Се верува дека свети Тома, ако се налути, може еден ден да донесе нова поплава, но додека Пресвета Богородица бдее над него , тоа нема да биде наскоро.
Свети Тома бил вешт дрводел, па никогаш не сечел дрво на трупец туку на камен. Еднаш се појавил ѓавол во облик на убава и разиграна девојка и почнал да го искушува. Свети Тома се загледа во неа, го удри каменот со сечилото и ја затапе секирата. Светецот многу се налутил, предизвикал силен дожд и веднаш го удавил ѓаволот во кафеаната.
Во некои региони се верува дека штити од волци.