Три пати на респиратор, сепса, отстранет бубрег, срцев удар, распаднат хранопроводник, скоро 120 дена на интензивна нега, коски и кожа со тежина од 35 килограми! Во текот на месец и половина живеела во паралелен свет и го гледала, како што вели, животот на блиските луѓе кои починале. А кога се разбудила, завршила два онлајн курсеви за интензивна нега додека околу неа умираат луѓе! Сето ова е Јелена Солдатовиќ Ристиќ (46) – жена чудо што ја изневери смртта!
Професорката по англиски јазик и новинарка од Ниш, исто така психолог, водела здрав живот со јога. На почетокот на мај почнува да чувствува одредена непријатност во долниот дел на грбот, па ја зголемува јогата. Некаде на крајот на мај, според утврденото темпо, онлајн часот завршува во 23 часот. Не и е добро, на што сопругот Слободан вели дека и е вообичаена температура од 37,2.
– Се тресам, губам свест. Добив сепса. Одводот ми беше поставен на 26 мај, а веќе на 29, во три часот наутро, мојата пријателка и нејзиниот сопруг, професорите доктори Дијана и Миодраг Стојановиќ, го разбудија проф. Томислав Стамениќ, кој ми го отстранува левиот бубрег. Велат дека во целата сала мирисала смрдеа на скапан бубрег. Астмата која ја имам од мала, почнува да ги комплицира работите, проблеми со белите дробови, инфекција по отстранување на бубрегот, ми најдоа камен и во карлицата… – раскажува Курир Јелена.
Ја префрлаат на Клиниката за анестезија и интензивна терапија во, каде што случајот официјално го води д-р Маша. Цело време била интубирана на вентилатор.
– Бев во кома речиси месец и половина, на респиратор. Шансите за преживување често се буквално нула, но лекарите не се откажуваа. Сето ова време како да бев во „Матрикс“. Слушам и што се случува околу мене, иако не се поврзувам, а пред очи имам табла со слики од починати сакани. Тоа е како екран на допир, допирате фотографија и се отвора целиот нивен живот.
Дедоми умре кога имав три години, а цел живот го видов во кома, вклучувајќи го и фактот дека живееше и во Крагуевац и во Чачак, што не го знаев. Мама подоцна ми кажа дека сè е како што видов. Но, најважно ми беа нивните емоции, ги чувствував. Дедо беше несреќен, мораше да прави многу компромиси на негова штета – се сеќава Јелена.