„Ја имав сопругата од соништата, силна, храбра, без влакна на јазикот, чувствителна и убава личност.
Уште подобра сопруга и мајка на нашиот четиригодишен син. Една вечер излегов со другарки, се опијанив и ја изневерував со келнерката.
Истата вечер ѝ признав. Таа не кажа ништо. Ни збор.
Отиде да спие во друга соба, се заклучи. Плачев, молев пред вратата. Ниту еден збор од неа.
Утрото го слушам разговорот помеѓу неа и нејзиниот син кога мама ја праша зошто треба да одиме, зошто тато повеќе не не сака? Таа му одговори дека тато те сака најмногу на свет, но тој веќе не ја сака мама, па мораме да одиме.
Јас умрев во тој момент и не оживеав до денес.
Го гледам син ми кога сакам, но никогаш повеќе не слушнав збор од неа. Го одведе до вратата, се сврте и ја затвори вратата. Оттогаш не сум жив“.
Мислам дека на човек треба да му се ПРОСТИ КАЖА ЧОВЕКОТ ШТО МИСЛИТЕ ВИЕ?