Веќе неколку години живеам надвор од Србија и често се мисли дека сум имала среќа или дека таму има „спа“. Би сакала да слушнам како се чувствувате кога ја напуштате вашата земја и што мислите за луѓето кои живеат во странство? Тоа е прашање кое предизвика невидена лавина коментари на мрежата Редит.
Кога станува збор за тоа каде животот е посладок, каде е поубав, а каде е потежок, постои општо мислење дека човек мора строго да одлучи чија почва ќе ја куди, а чија почва ќе ја фали. Ова го забележал еден од корисниците на оваа социјална мрежа.
Она што морам да го забележам е дека го имаме ова силно искуство на гастарбајтери како некој што „издал“ (можеби малку прејак збор) и тогаш тој нема право да и каже ништо негативно на својата земја или ако случајно почне да споредува и вели дека нешто негативно за земјата домаќин мора да биде „па зошто си замина“. Гледам изразен црно/бел начин на гледање на работите – стои во коментарот.
Токму тоа доцнење во двете крајности – величење на животот во странство од една страна или жалење за судбината во странство без намера да се врати, од друга страна, е причината зошто не може да се види вистинската слика на животот „тука“ и “таму”.
А како всушност изгледа животот над гранката, изјави Жељана Величковиќ.
25-годишната девојка пред три години одлучила да ги спакува куферите и својата среќа да ја побара во Франкфурт. Откако првично отиде на шема „три по три“, односно три месеци во Германија, а потоа три месеци во Србија, набрзо реши да ги среди документите и да се смири „трајно“.
Кога го завршив средното училиште знаев дека нема да се трудам да учам бидејќи не се гледав себеси во Србија во далечна иднина. Имам роднини во Германија, па прво отидов да ги посетам, а потоа само потврдив дека Германија е местото каде што сакам да живеам – ја започнува својата приказна Жељана и објаснува дека клучниот момент во одлуката да се пресели во странство било незадоволството од неговата последна таа, исто така, направи отказ што ја натера да размисли дали сака да продолжи да се обидува да се бори во својата земја или, едноставно, дојде моментот да си ја проба среќата „далеку“.
-Во еден момент бев ’преоптоварена’ на работното место во тоа време и решив да дадам отказ. Преку агенции набрзо најдов понуди да работам во Франкфурт во кафуле и без размислување заминав. Првпат останав три месеци, се вратив дома, но потоа сфатив дека во Србија тоа веќе не е мое место и дека ми недостига станот, мојата работа, но и пријателите што ги стекнав таму – продолжува со оваа приказна оваа девојка. кој сега е три години „постојано“ населена во овој германски град на Мајна.
Често и недостигаат семејството и пријателите кои ги „оставила“ во Србија, особено кога има празници, родендени или други прилики на кои би сакала да присуствува, но оддалеченоста тоа го оневозможува.
Понекогаш има денови кога ми е многу тешко и кога сакам се да испратам по ѓаволите, да ги спакувам куферите и да се вратам дома. Тоа се моментите кога сум болна, кога Бадник е Божиќ… Меѓутоа, кога ќе ми помине тој момент на слабост, „се собирам“ и продолжувам понатаму – се доверува Жељана за тешките моменти.
Да се разбереме, ја сакам мојата земја. Таму се родив, пораснав, одев на училиште, тоа е се што е навистина мое. Сепак, тука се вклопувам, системот ми одговара и го потврдувам секогаш кога ќе дојдам дома. Сакам да доаѓам, сакам да се гледам со моето големо семејство и пријатели, но на одреден период. Се надевам дека моето семејство во иднина ќе може почесто да доаѓа кај мене, а потоа знам дека се ќе биде поубаво и полесно – вели на крајот Жељана Величковиќ.