Еднаш му поставив на психолог едно многу важно прашање за мене: „Зошто нашите родители стануваат неподносливи во староста? Тие точно знаат како да не повредат и колку и да се трудиме, нѐ застрелуваат и нашата врска значително се влошува?

Зошто нашите родители стануваат неподносливи во староста? Тие точно знаат како да не повредат и колку и да се трудиме, нѐ застрелуваат и нашата врска значително се влошува?

Човекот размислуваше за тоа и ми рече:

„Знаете, двапати во животот, човекот станува неподнослив за саканите. Очигледно со цел полесно разделување и заминување.

Тоа е прв пат во адолесценцијата. На таа возраст детето е способно да ги излуди родителите. Сите суптилни врски полека се разредуваат и прекинуваат, а желбата детето да се осамостои станува обострана.

Истото се случува и во староста. Така, природата нè подготвува за разделба, простување… Колку нашите родители се понапорни, толку понеподносливи „под старите времиња“, толку полесно го поднесуваме моментот кога ќе умрат.

Уште полошо е за оние кои во старите времиња остануваат во добри односи со своите родители. Понекогаш нежноста што ја чувствуваат им ги разбива животите во моментот кога ќе умре нивната мајка или тато“.

error: Content is protected !!