Војкан Митиќ за неколку дена ќе наполни 24 години, а има многу причини за славење. Иако моментално живее во стан под кирија и се уште не ја постигнал целта, Војкан е на вистинскиот пат – пат кој пред неколку години му беше многу трнлив и тежок.
Овој млад човек, роден во Ковино, веќе има 14 години искуство. Тој ги заработи првите големи пари на пазарот, за да ја продолжи својата среќна серија неколку години подоцна во Европа. Помина низ многу земји, работеше десетици работни места во странство и реши да го сподели она што го доживеа:
„Често се шегувам и велам дека мајка ми ме родила на нива. Потекнувам од многу скромно семејство, моите родители се занимаваа со земјоделство, а татко ми за да изгради куќа се занимаваше со разни работи. На десет години почнав да работам со дедо ми на пазар и тогаш за првпат заработив 1.000 евра.
Одевме по селата и продававме кревети, а јас продавав и глинени фигурини. „Потоа добро заработив во средно, работев и пред и после училиште, сликав портрети за пари, работев на нива, а во текот на летото правев поправки, повремено и како келнер“, вели Војкан, кој по професија е туристички водич.
И покрај добрата заработка, Војкан по средното училиште, како што вели, побегнал од дома во Словачка со својот добар пријател. Во почетокот немале работа, а на пат оделе со само 50 евра во џеб.
„Да ги замолив моите родители да патуваат, немаше да ми дозволат. Кога тргнав, оставив порака на мајка ми и се поздравив со девојка ми. Зборував со мојот пријател тоа утро и одеднаш решив да одам со него во 22 часот навечер“, се сеќава Војкан на почетокот на неговата европска авантура.
Кога пристигнале во Словачка, на почетокот немале работа, но по неколку дена се вработиле во фабрика која произведувала телевизори и добиле обезбедено сместување.
„Тоа беше многу тешка ситуација. Работевме во фабриката во 12-часовни смени и пешачевме по четири километри секое утро, седум дена во неделата. За тоа време останавме во куќа од 100 квадрати, заедно со уште триесетина луѓе“, се присетува Војкан на своето искуство од Словачка.
По неколкумесечна напорна работа, овој вреден млад човек заминал во Шведска, кај својот вујко во Гетеборг. Таму ја косеше тревата и по неколку месеци реши да тргне на ново патување.
Тој се населил во Германија, во Минхен, каде што договорил прошетки со кучиња и каде што тој и еден пријател имале план да соберат доволно пари за да започнат сопствен бизнис. Но, нивната идеја не се реализирала и набрзо решиле да продолжат понатаму, овој пат во Белград.
„Реков дека никогаш нема да се вратам во Ковин. Сега поминаа повеќе од пет години откако сум во Белград. Кога се вратив од Германија, работев како готвач, но во почетокот не сакаа да ме вработат. Се согласив да мијам садови додека не го научам занаетот, а најлошото чувство ми беше кога ја заработив првата плата на тоа место. Тоа беше во време кога штотуку се вратив од странство. Заработував околу 2.000 евра месечно, а потоа како готвач добивав 35.000 динари“, вели Војкан.
Сепак, како што вели, бил во својата земја, зборувал на својот јазик, додека на претходните места каде што работел не бил ни третоклас. Исто така, тој имаше визија.
„На Балканот има криза, правилото се слева од празно на празно, додека во странство ти даваат точно онолку пари колку што ти требаат за да преживееш. Од вас прават робови кои живеат во лоши услови и робуваат за пари“, нагласува овој вреден млад човек кој, како што вели, баба му на десет години го научила како функционира бизнисот.
Денес, по многу работни места, многу подеми и падови, Војкан се занимава со мрежен маркетинг, има своја маркетинг компанија и работи за големи клиенти.
„Немам шеф или работно време, само цел што треба да ја исполнам. Можеби ќе го развивам овој бизнис половина година, но потоа планирам да ги подобрам моите вештини во невро-лингвистичко програмирање (НЛП) и до 2030 година да бидам еден од првите пет тренери за личен раст и развој“, заклучува овој перспективен млад човек.