Една баба зборуваше за својот живот и колку е тажно кога старееш и ги немаш децата зад себе.
Една баба зборуваше за својот живот и за тоа колку е тажно кога старееш, а ги немаш децата зад себе.
Оваа приказна ќе ги потресе и оние со најтврдо срце, пишува Index.hr/Detinjarije.
– Те нарекувам тажна и уништена, поради никогаш не прежалената желба да имаш дете. Но јас го немам. Предолго чекав – со овие зборови започна приказната со една госпоѓа на возраст кога породувањето веќе не е возможно, госпоѓа која половина од животот знаела дека никогаш нема да има дете, а другата половина се кае поради тоа. И затоа има многу да им каже на нашите читатели:
„Драги мои девојки – не дозволувајте да доцните. Денес, барем имаш толку многу можности да донесеш дете на свет, твое дете, дете кое ќе го сакаш повеќе од се на овој свет и дете кое кога ќе остариш ќе може да ти биде при рака.
Мојата приказна започна многу одамна, јас сум на прагот на 65. Живеам сама со моите две кучиња. Некогаш ми беше животен сон да живеам како независна жена која во тоа време беше една од ретките кои се осмелија да го живеат животот на невоздржана девојка чија единствена желба беше да има таква кариера, да патува низ светот, да има забава. Да живеам со полни бели дробови без никакви синџири кои би ме задржале и би ме задржале на своето место. Но, да го имав ова знаење што го имам денес во тие години, одамна ќе ги сменев моите животни соништа. Бидејќи човек учи додека е жив, а познато е дека староста е малку поискусна од младоста.
Ова го пишувам себично и исплашено со скршена нога и никој околу мене да ми помогне. Затоа што бев себичнаа. Затоа што отсекогаш мислев дека не ми требаат деца – зошто би се борам со деца кога можам да живеам живот исполнет со пријатели и да добијам посебна љубов од моите миленици. Но, се е убаво додека можеш, и кога не можеш повеќе, кога твоите пријатели се движат низ светот – секој оди по својот пат, кога твоите роднини се дури и постари од тебе, кога немаш кој да дојде кај тебе. помош. Никогаш да не се грижам за тебе и за тие две скршени топки на љубовта кои едноставно не можат да живеат сами. А со 65-годишна баба и скршена нога ретко кој може да биде среќен.
И затоа слушајте ме, мои млади девојки. Пред да биде предоцна, родете дете – немојте да мислите дека тоа е себично, туку родете дете за да имате при рака. И не ме сфаќајте погрешно. Не се работи само за љубов – детето е логично продолжение на нашите животи и алка без која нема идни генерации или безгрижна старост.
Настрана причините зошто луѓето имаат деца, настрана бракот и партнерствата – настрана сето тоа – не чекајте совршен момент или совршен партнер – затоа што ја знаете изреката – кој премногу избира останува без се.
Не избрав, се заебав – најблаго кажано. Имав и совршен брак, совршена љубов, работа, пријатели, патувања и спомени, мојот став, мојата гордост, моето јас и мојата младост. И кога мојата младост почна да избледува, кога мојата долгогодишна љубов сфати дека сè уште ни е потребен тој неопходен зачин за нашиот живот, тој залог на нашата посреќна старост – моето тело веќе не беше подготвено за такво нешто. И тогаш прво си замина сопругот, се омажија моите другарки и најдоа нова мотивација за својот живот, а јас малку по малку останав сама.
Моите кучиња и сите мои четириножни миленичиња што ги имав цел живот – сите тие можат совршено да ја заменат љубовта што ми недостигаше, но – драги мои девојки – кога баба ќе и ја скрши ногата, вашето куче нема да биде тоа што ќе ви ја зготви ручек, исперете алишта, додајте чај и однесете ве на лекар. Кучето сепак ќе те гледа со обожавање, ќе ти биде утеха, но на кучето, знаеш, му требаш, а ти треба некој кој сега ќе се грижи и за себе и за кучињата.
Можеби сега, оваа старица и неискусна со деца, ќе звучам премногу себично, но штом ќе остариш, дури тогаш целосно ќе сфатиш колку ти треба за да го имаш своето дете. Кој најдобро ќе се грижи за тебе кога ќе остариш, ако не некој твој и некој уште млад, доволно енергичен и силен за навистина да ти биде при рака. Знам, има секакви приказни и судбини, и знам, верувајте знам дека најмногу се обвинувам себеси – не жалете се за мене, не сакам ништо од тоа, само оние девојки кои се уште се да се занимавам со кариера и да верувам во медиумите дека е најдобро да се породиш подоцна – барем еден од нив ме слуша пред да биде предоцна.
Сетете се на една старица со скршена нога и две стари кучиња желни да одат – и затоа не дозволувајте да се зафркавате, ако воопшто е можно.
Оставете ни коментар со ваше размислување дали ја оправдувате оваа баба?