Колку животот може да си поигра со нас најдобро говори приказната за еден млад човек по име Далибор кој за кратко време дознал дека неговиот оженет кум спие со сопругата, дека детето што го добиле не е неговото, и дека кумот му ја одзел работата, а сопругата му ги земала сите пари што ги заработил
Приказната за Далибор и неговото неверојатно животно патување на својот Твитер профил ја сподели „Грофот Качулица“, твитерџија и возач. Ви ја пренесуваме целата приказна.
„Пространиот караван се мачеше со скршениот селски пат, но не брзаше. Сите причини за брзање исчезнаа во претходните две турбулентни години. Неизбричен и разбушавен, изгледаше токму онака како што се чувствува. Како губитник.
Само неколку стотини метри му се чинеа предолги. Живан гледаше од тремот како автомобилот полека се приближува и неговото лице се насмеа. Стана од клупата и извика: „Јано! Ајде да видиме кој дојде кај нас!“ – потоа почнаа да го пречекуваат гостинот кој веќе излегол од возилото.
Застанаа еден спроти друг, ништо не зборуваа, само се прегрнаа. Од дома излегува витка, набиена жена со шал кој и ја покрива седата коса: „Дачо! О, моја сила! Добре дојдовте“ – ги раширува рацете, го гушка и го бакнува – „одамна не сте биле, те сакаше баба“.
Далибор не кажува ништо, ја држи свиткана во раце и молчи. Живан погледна во автомобилот и лицето му стана сериозно. Во автомобилот нема никој друг. Само еден куп работи се штрчат од багажникот и задните седишта. Дачо се исправа, се среќава со погледот на Живан. За неколку секунди му беше јасно на Живан, но Јана тешко ќе го прифати. „Ајде да одиме под тремот, во сенка“. Јано направи ни кафе и донеси ракија“.
Јана гледа дека нешто не е во ред, но не се осмелува да праша за Милена и Лазар. Брзо тргна кон куќата. Живан ја стави раката на рамото на Далибор додека полека се приближуваа кон тремот. „Кога?“ – праша Живан „Поминаа 6 месеци откако сме разведени“ – седат на масата под тремот – „а да те слушав претходно…“ „Сега!“ – го прекина Живан – „ што би – би! Сега треба да видиме како да продолжиме. Дали Лазар е со неа?“ „Тој е.“ – рече Далибор со воздишка полна со болка.
Летното попладне се претвори во вечер кога Далибор зборуваше за тоа како набргу по раѓањето на Лазар започнале брачните кавги, постојаното незадоволство на Милена и неговите обиди да го издржува семејството. Не го криеше негодувањето додека опиша како на убедување на Милена му бил гарант на кумот, па не го вратил кредитот. Ја загуби фирмата, парите, станот и на крајот Лазар, бидејќи се покажа дека тој не е неговиот син, туку токму човекот кого му го уништил животот.
Приказната траеше половина литар ракија и река солзи, некои негови, некои на Јанина. Живан само молчеше со насмевка на лицето, гледајќи во внукот и повремено гледајќи надолу за да го свитка тутунот. Далибор ја заврши приказната и сите тројца седеа во тишина, осветлени од светлината на слабата сијалица под тремот. „Дачо, сине“, тивко проговори Живан, „Кога умреа твоите родители, оваа куќа те израсна и те однесе на пат“. И пак ќе.“ „Како, дедо? Па, изгубив сè.“ „На злото не одговоривте со зло, но можевте. За тоа е потребна многу сила. Не си ја изгубил душата. Останатото не беше твое. Сега ајде да ги извадиме работите од колата, за да можеш да се одмориш. Утре ќе видиме што ќе биде следно.
Далибор за прв пат по неколку години спиел мирно, бидејќи се вратил во единственото место наречено дом. По појадокот отидоа во работилницата. Живан бил ковач. „Знаеш ли, Дачо, која е најважната ковачка алатка?“ „Па…а чекан, претпоставувам.“ Живан се насмеа „Тоа не е чекан. Тоа е оган. И она што го топи железото, и тоа во човекот. Го носиш во себе, како твојот покоен татко. Можеби ова е добро место за нов почеток?
И тоа беше. Иако во осмата деценија, Живан го научи Далибор да кова со многу страст и труд, а Далибор брзо го апсорбира тоа знаење. Тешкиот период стана само бледо, грдо сеќавање. Во третата година од враќањето на Даца кај себе и неговото семејство, Живан со насмевка гледаше како задоволни клиенти товарат фалсификувани огради и мебел, додека ги гледаше неговиот внук, кој имаше насмевка на лицето, а тој исто така ја обнови врската со неколку вистински пријатели кои често го посетувале. Ова ми го кажа еден од тие пријатели, Игор, веселиот јужњак, на паркингот во Чешка каде што ја чекавме следната тура. Го разбрав тој негов јужен говор, но не можам да го повторам ниту да го запишам.
Јана почина во есента 2010 година, Живан неколку дена по полугодишнината од Јана. Далибор им подигнал споменик и во 2013 година отишол во Австрија да види Австриец кој фасциниран од неговата изработка со години инсистирал да дојде да работи со него. Таму се оженил со Селена, Австријка со наше потекло. Кумот и поранешната сопруга на Далибор брзо ја уништиле сопствената куќа од карти. Потрошил се што имале, украл пари од фирмата и побегнал, таа се удавила во алкохол.
Злото дојде само по себе… Лазар имаше повеќе среќа. Далибор не се откажа од него. Со помош на таткото на Милена, тој успеал да му го донесе Лазар. Сега семејството се Далибор, Селена, Лазар и Ана, која се роди во меѓувреме. Игор ми покажува фотографија, тој со нив во друштво на 3 прекрасни коњи во штала во Германија. Колку душа на само една слика“, напиша на крајот од објавата која расплака многумина.
Извор: blic.rs