Беше доцно попладне, небото полека се прелеваше во боите на зајдисонцето кога малиот Саша ги врза пертлите на своите омилени патики. Имаше само единаесет години, но веќе сонуваше дека еден ден ќе стане фудбалер.
„Мамо, дај ми шише со вода, ќе задоцнам!“, извика тој облекувајќи го дресот.
„Полека, сине, имаш време. Само немој да трчаш преку улица“, му одговори таа, подавајќи му вода.
Го прегрна на вратата и нежно го бакна во косата.
„Врати се брзо, вечерата ќе биде готова кога ќе се вратиш.“
„Ќе се вратам, мамо“, се насмеа и потрча по улицата.
Тоа беше нивниот последен разговор.
Денови без одговор
Кога не се врати од тренингот, мајката прво помисли дека останал кај другарите. Но, како што минуваа часовите, стравот ја обземаше. Го бараше кај пријатели, кај соседи, а потоа и самата отиде до игралиштето – од Саша немаше ниту трага.
Полицијата наскоро беше вклучена. Започна голема потрага – паркови, училишта, шуми. Неговата фотографија беше залепена на ѕидови и столбови. Мајката повторуваше само едно:
„Мој Саша ќе се врати. Мора.“
Години на надеж и болка
Годините минуваа, а одговори немаше. Таа ја чуваше неговата соба нетакната, како тој секој миг да ќе влезе и да каже: „Мамо, дојдов.“
Понекогаш во сон ги слушаше неговите чекори низ ходникот. Понекогаш и се чинеше дека го гледа меѓу децата на улица. Не постоеше ден без чекање.
„Мислев дека срцето ќе ми пукне од болка, но не смеев да се откажам. Ако јас не го чекам својот син – кој ќе?“, му доверила на пријател.
Откритие по 22 години
Поминаа дваесет и две години од неговото исчезнување. Таа речиси ја изгуби надежта, сè додека еден ден, сосема случајно, не се случи нешто што засекогаш ќе го памети.
Нејзина пријателка доби пакет од непознат испраќач со порака „За Верка К.“ – тоа беше мајката на Саша.
Во кутијата беа неговите патики од тренингот. До нив, внимателно преклопен лист со детски ракопис:
„Мамо, ако го најдеш ова, знај дека те сакам и дека се надевам дека ќе се сретнеме повторно, но немој да ме бараш.“
Со раце што се тресеа ја приближи пораката до лицето, додека солзите и течеа по образите.
„Саша… мојот Саша…“
Неиспишана приказна
Оваа порака отвори нова низа прашања: дали Саша ја напишал пред да исчезне? Дали сакал да остави траг за мајка му, да и покаже дека мисли на неа? Одговори никогаш не стигнаа.
Но за мајката, тоа беше знак. Доволно за да знае дека нејзиниот син ја сакал и мислел на неа до самиот крај.
Се прашуваа кој ја испратил кутијата, повторно беше ангажирана полицијата – но ништо не се дозна.
Гласот на мајката
„Ја чувам таа порака крај креветот. Секое утро, прво што правам е да ја допрам и да ја прочитам. Тоа е мојот разговор со него. Тоа е мојот Саша, моето дете што ми остави дел од себе.“