Додека во жешкото лето работат по цел ден по нивите и околу добитокот, кога снегот ги покрива планинските села за вредните мештани, тогаш почнува „годишниот одмор“. Патиштата често се покриени со снег, па основните намирници добиваат за неколку месеци, но имаат и многу во домаќинствата.
Секоја куќа е опремена и со специјална опрема – коњско влакно, вретено, влечење и игли. Селаните отсекогаш ги користеле долгите зимски ноќи за дружење и одмор, откако ќе го населат добитокот, „по“ секојдневните обврски, навечер се собираат меѓусебно каде го поминуваат времето до крајот на денот. Додека мажите играат карти со пршута и „жешка“ ракија, жените ги користат зимските вечери за да плетат зимска облека за своите деца и членовите на домаќинството.
„Почнав да плетам од волна, додека чував овци во ридовите на Негбин. Учев кај тетките и вујковците, бидејќи порано девојките се интересираа за овој час, не е како денес. Оваа работа бара вештина и вештина со игли кои се одгледуваат уште од мали нозе. Сега со задоволство би покажала и научила на секоја млада жена како да плете, но веќе никој не го интересира“, вели Ѓула Милојевиќ од село Бела Река.
Голем број жени ги носат своите производи на пазарот за да си ја продадат работата по поволна цена, бидејќи во зима тешко се заработува динар. Жените од овие села користат плетење или предиво преработувајќи ја волната од нивните овци и велат дека процесот од волна до предиво е многу долг и напорен, но секако е поевтин од купувањето.
Кога ќе се стрижат овците напролет, ја собираат волната во вреќи и ја чуваат на поткровје до есен, а кога ќе ја „направат“ жетвата и ќе најдат време, добро ја мијат во блискиот поток за да можат испратете го на понатамошна обработка.
„Беше убаво, се собираме, се вртиме, плетеме, многу работи учиме еден од друг, но тоа сега го нема. Сега плетеме во нашата куќа, секој за себе, и никогаш нема доволно волнени производи. Ми се чини дека како што одминуваат годините, овие помлади генерации се повеќе се интересираат за волнената облека“, вели Драгана Чировиќ, плетачка од Негбина.
Оваа работа порано ја работеа многу повеќе жени, имаше повеќе населени села и често се одржуваа саеми за предење каде што жените се собираа да предат и плетат заедно. А денешните плетачи, како Ѓула, се сеќаваат на поранешните плетачи каде што отидоа како девојки да го украдат занаетот од постарите и поискусни жени.
Во селата Стари Влашки секоја куќа имаше стадо овци и секоја жена знаеше да плете, а и денес ретко може да се видат овци во некој корал, освен во планинските села каде што се сопствениците на „старата кованица“. Но, сепак женските жлебови раце плетеат чорапи и џемпери кои полека се враќаат во мода во последните години.