Сите сме слушнале дека Швајцарија е организирана земја од соништата, но се поставува прашањето дали тој систем одговара на сите? Во следниов текст дознајте што се случува кога ќе се избришат основните човечки желби и се ќе подлежи на строги правила.
За животот во Швајцарија најдобро говори колумната на Тамара Милаковиќ која ви ја пренесуваме во целост:
„Сега сме во Базел и сме тројца. Нашиот мал трет член се роди пред неколку месеци во најлуксузната болница на светот. Трошоците за прегледи за време на бременост, породување и за време на болничкиот престој во Швајцарија се покриени со здравствено осигурување.
Осигурувањето е најмалку 200 франци месечно, а колку е поголема месечната премија, толку е помала годишната франшиза преку која се враќа се.
Со голем труд дојдов во породилиштето, во пространа и добро осветлена просторија со мал базен, голем кревет, пилатес топки, шупливи столчиња и сите помагала за породување што можеше да ги смисли модерната медицина. Неколку месеци пред породувањето, тие ви испраќаат дома прашалник за тоа како би сакале да се породите – и наполнете го базенот ако одлучите да се породите во вода.
Кога се ќе заврши, љубезните бабички, кои нон-стоп се со вас и вашиот сопруг, ве сместуваат на уште поголем и поудобен кревет, на кој ве туркаат во вашата соба.
А собата е како хотел со пет ѕвезди, толку е чиста и уредна што немам коментар. Како што се одлучив за помала клиника, речиси цело време бев сам во собата. Уредена е и бањата, со пет крпи, туш кабина, анатомска чашка…
Медицинските сестри и акушерките се толку љубезни што малку те нервираат. Доаѓаат пола саат да те прашаат дали ти треба нешто, што би сакал утре за појадок, ручек, вечера, а потоа го пресоблекуваат бебето, го носат на прегледи, па пак те прашуваат дали ти треба нешто. и така продолжува четири дена.
Во еден момент во собата влезе духовен советник, а по него професионален фотограф. Навистина нереално. Мислам на сите оние мајки кои се породиле во балканските болници, каде што треба да носиш сопствено ќебе со себе. Овде во Базел со себе ја носиш само четката за заби и верувам дека и да ја заборавиш ќе добиеш друга.
Ја напуштам болницата многу среќна и размислувам колку е прекрасно што ја родив ќерка ми во таква љубезна земја.
Сончев и пролетен ден е. Мојот сопруг и јас најдовме стан во Ахлшвил, населба на три километри од центарот на Базел. Тоа е тивка и добро организирана населба, претежно со приватни куќи, но има и ниски згради опкружени со зеленило. Пред нашата зграда нема клупи или места каде што можам да седам и одморам. Двесте метри подалеку, на мал паркинг, соседите ставија клупа и маса. Таму, под сенка, понекогаш читав весник додека Ивана спиеше.
Додека читавме во мир и тишина, што постои само во оваа земја, ми пријде еден човек кој најверојатно е станар на таа зграда и почна да вика дека седам на приватен имот и дека тоа не е јавен парк и дека Не бев единствениот што го злоупотребува, нивната клупа…
Шокирана и речиси во солзи тргнав кон мојата зграда. После тој настан исклучиво седам пред мојата зграда на бетонска скала.
И така шетајќи ги забележувам знаците кои ве информираат каде не смеете да поминете или уште полошо да останете.
Никогаш никаде не сум видела знак со пречкртан маж!
Сличен, а можеби и понемил настан всушност се случи пред неколку дена. Мојата сега 19-месечна ќерка сака да ги гледа децата од основното училиште во соседството, кога трчаат по игралиштето на нивниот голем одмор.
Тоа се пет-шестгодишни деца кои и се многу интересни. Се обидовме да наидеме на игралиштето токму на време за големата пауза, до еднаш!
Пред некој ден ни пријде наставникот од тоа училиште и се обиде да ми објасни како веќе добил неколку пријави дека жена со ќерка редовно доаѓа на игралиште за време на долгиот одмор, барајќи нови контакти!
А, исто така, вели дека детското игралиште за време на наставата е резервирано исклучиво за учениците од училиштата и дека ако сакаме, таму можеме да играме само попладне.
И така, седејќи на моите конкретни чекори, се прашувам дали навистина ова е земјата во која сакам да порасне моето дете.
Дури и болницаата во која се породив, со сите тие здодевни сестри, сега ми изгледа толку површен и неважен. Се сеќавам и на Андриќ кој вели дека несреќното детство се лечи цел живот.