Фарук со години работел како возач на камион низ Европа, додека неговиот татко Асмин живеел сам во Тузла. Иако боледувал од ревматоиден артритис и сè потешко се движел, Асмин тврдоглаво одбивал туѓа помош.
Еден ден паднал по скали и го повредил колкот. Тогаш Фарук сфатил дека повеќе не смее да остане сам, па со тешко срце го сместил во дом за стари лица. Асмин прифатил, но само тивко го прашал:
„Зар станав толкав товар?“
Тие редовно се гледале, а Фарук никогаш не престанал да чувствува вина. Со текот на времето, Асмин се навикнал на животот во домот, но при секоја посета на синот неговото лице повторно се исполнувало со радост.
Кога Фарук добил син, разговарале за името. Додека сопругата сакала муслиманско име, Асмин неочекувано предложил:
„Нека се вика Ѓорѓи.“
Изненадениот Фарук не можел да разбере зошто неговиот татко, муслиман, предлага православно име. Тогаш Асмин му признал дека долго време крие голема семејна тајна и дека вистината за нивното потекло ќе му го промени животот.
Наместо самиот да ја раскаже приказната, му рекол:
„Оди кај свештеникот Радован. Тој ја знае вистината.“
По долго двоумење, Фарук го посетил свештеникот. Радован му открил дека дедото на Асмин всушност се викал Ѓорѓе Јовановиќ, потекнувал од православно семејство и се вљубил во муслиманката Шејла. Бидејќи нивните семејства не ја прифатиле врската, за да останат заедно тој се откажал од своето име, вера и презиме, го зел името Асмин и засекогаш ги изгубил родителите.
Според свештеникот, дедото никогаш не се покајал што ја сакал Шејла, но до крајот на животот жалел што морал да се откаже од своите корени.
На крајот Радован му предал икона на Свети Ѓорѓи, која со години ја чувал по желба на Асмин.
„Што ќе направиш со неа е твоја одлука“, му рекол свештеникот. „Но никој не може да го избрише своето потекло, исто како што не може да ја избрише љубовта поради која неговите предци биле подготвени да жртвуваат сè.“
Напомена: Ова е емотивна животна приказна објавена во медиум и не постојат независни докази дека настаните навистина се случиле. Таа треба да се чита како раскажување, а не како потврден историски факт.