Во 2016 година бев домаќинка која се грижеше за петгодишен син и двете едногодишни ќерки. Бев бремена и со нашето четврто дете.
Мојот сопруг Крис и јас отидовме на ултразвук во 20-тата недела од бременоста и дознавме дека чекаме девојче. После тоа седнавме да разговараме со докторот кој ни кажа дека се е во ред.
И, да, само да напоменам дека девојката има хиперехоичен фокус, односно калцификација на срцето. Сепак, тоа не е ништо страшно и не влијае на работата на срцето – ни изјави тој објаснувајќи дека тоа може или не е симптом на Даунов синдром бидејќи им се случува и на здрави бебиња. Ми понудија тест на крвта за да се утврди дали бебето има Даунов синдром, но јас одбив. Имав само 32 години и имав 0,0014 проценти шанси да зачнам бебе со Даунов синдром. Решивме да го повториме ултразвукот во 34-та недела за да провериме дали има можни маркери. Така беше, а на ултразвук не најдоа ништо проблематично. Бев пресреќна и несомнено носам здраво бебе – вели Лаура Џост од Кентаки.
Сепак, работите не одеа како што таа очекуваше.
– Како и мојата постара сестра, така и ова бебе беше мало, поради што секоја недела одев на преглед и го поминував секој преглед без сомнение дека нешто се случува – вели оваа мајка.
А потоа дојде породувањето.
– Само што сестра ми ми го предаде бебето, забележав дека образите и се многу црвени, а ушите неприродно мали. Го погледнав сопругот и го прашав „Дали мислиш дека има Даунов синдром“? Бев убеден дека ќе ми каже дека сум параноичен. Сепак, со солзи во очите рече: „Можеби “. Срцето ми потона. Мојот сопруг е доктор и знам дека неговото „можеби“ всушност значи „да“. Ја прашав докторката дали мисли дека нашата Скарлет има Даунов синдром. Таа го погледна детето и со сигурност рече: „Да, има“. Почнав да плачам – се сеќава Лора.
– Го поставив истото прашање, а очекував негативен одговор. На мое разочарување, сите би ми потврдиле дека Скарлет има Даунов синдром. Се плашев дека нема да можам да се грижам за неа, дека ќе ги уништам животите на неа, нејзините сестри и брат, дека нејзината дијагноза негативно ќе се одрази на целото наше семејство – искрена е оваа мајка, додавајќи дека тоа било прво време кога запознала некој со Даунов синдром.
– Со денови се борев со себе со предрасудите кон Скарлет, а потоа решив да го средам целото семејство и да поставам некои граници. На пример, кога семејството првпат дошло да го види бебето, сите плачеле поради неа. После тоа веќе не им дозволував да го сожалуваат бебето, ниту мене и нашето семејство. Нема повеќе тага – вели оваа мама.
Набрзо, вели, се навикнале еден на друг. И открила важна работа.
– Даунов синдром не е лош, само е различен. Ми изгледаше како нешто лошо бидејќи ми беше непознато, а се што е непознато ме плаши. Мојата Скарлет не е ниту лоша ниту страшна. Да, нејзиното тело е малку поинакво, но тоа не значи дека е полоша од другите. Сите мои стравови за неа произлегоа од незнаење. Скарлет е паметна, снаодлива, знае да брои до 10 и ме прави горда секој ден. И навистина е благослов да ја имаш во семејството – заклучува оваа мајка.
