Бранко Јанковиќ е наш актер со посебен поглед на животот, славата не го промени ни милиметар, а вистинската среќа ја најде во селото.
Бранко Јанковиќ, актер кој игра многу автентични улоги, пред неколку години целосно си го промени животот! Го напуштил градот, се вратил во родното место и го посветил на земјоделството и козарството. Неговиот потег ги остави без зборови колегите и семејството, а додека му велеа да не се мачи за џабе, тој цврсто веруваше во своето внатрешно чувство…А со поддршка од сопругата сега го живее својот сон…
Го забележавме во серијата „Воена академија“ која го прослави, а потоа ги освои срцата на публиката со феноменалната улога во „Татковци“. Тој е исклучително ангажиран и пред камерите и во театарот, но не го запоставува својот огромен имот на кој има повеќе од 2.000 кози.
Од една страна вели дека неговиот имот е извор на инспирација, а од друга страна наоѓа посебен спокој во него.
– Човекот има потреби, талент и можности да ја реализира својата личност преку работата, или во мојот случај работни места. Во актерскиот бизнис, јас сум некој кој има многу улоги и работи многу, па ова е како трет вид на реализација на мојата личност. Иднината на Србија е во производството на храна, земјоделството со финален, сериозен производ – ги објасни актерот главните причини зошто мирот го побарал во Гуњаци кај Осечина.
– Ова е куќата во која сум роден, дедо ми и прадедо ми, а сега тука растат моите деца – истакна тој.
Мајката на Јанковиќ откри дека тој како дете бил тивок и повлечен. Секој ден пешачел четири километри во една насока до основното училиште кое го завршувал во родниот крај. Неговата најголема желба била да вози камион, поради што се запишал во средното сообраќајно училиште во Земун, а тоа значело живеење во студентски дом.
‒ Осуммина спиевме во една соба, имавме заедничка бања. За да си ја осигурам егзистенцијата, работев разни работи преку младинската задруга. Во домот имаше многу активности, па одев на веронаука и часови по шах и таму се заинтересирав за глума.
Иако не успеа да се запише на студии по глума во Белград, Нови Сад и Цетиње, тој не се откажа од големата желба, а упорноста се исплатеше. Имено, тој е примен на факултетот во Бања Лука. Тој град како да му бил предодреден, бидејќи токму таму ја запознал својата идна сопруга со која денес живее во среќен брак и има три прекрасни деца.
‒ Се видовме минливо. Ми се чинеше постар, дури имав желба да му подстрижам. Еден ден ме покани на кафе, во една стара кафана. Таму ми рече: „Ќе ми бидеш жена“. Во декември те носам кај мене дома, на слава.“ Иако сето тоа звучеше неверојатно, така беше – изјави сопругата на Бранко, која за доброто на семејството ја стави својата кариера на втор план.
Семејството Јанковиќ има две ќерки и еден син. Како што велат, тие се привилегирани што нивните деца можат да растат во Белград, но и во недопрена природа, опкружени со домашни животни и уживајќи во играњето под отворено небо.
Селата се пусти, луѓето се се понезадоволни од исхраната. Во потрага по здрава храна. Луѓето плачат по неа. Не е достапен на пазарите и квантните пазари. Постепено, почнав да го чувам својот имот без плевел и да носам здрава храна за себе, за моите деца и за моите пријатели. Зборот брзо се рашири и еве го… Просторите се празни, а потенцијалот огромен. Луѓето го препознаваат тоа, само треба да ги засукаат ракавите, да станат рано наутро и да преземат акција. Моите деца растат подобро во природа. Освен со играчки, повеќе си играат со децата – вели Бранко.
И како сето тоа започна?
Детството го поминал во селото Гуњаци, шетал и ги создавал првите спомени.
– Ова е мојот главен мотив, главна инспирација и движечка сила. Многу сум приврзан за моите предци. Живата историја, живата биографија на луѓето што постоеле овде, или кои постојат денес, и нивните приказни кои биле реални и кои ни изгледаат како митологија ми даваат сила да создавам – откри Бранко за „ Мондо “.
Немаше сомнеж дека тоа е вистинскиот пат за него.
Прво го пробав тој леб и кога доживеав некои работи поврзани со егзистенцијата, тогаш почнав да размислувам зошто да не се занимавам и со економија и нешто што денес се нарекува брендирање. Зошто да не го направам тоа брендирање на моето место. Па, ако зборуваме преку симболика, тоа е тој црно-бел коњ во мене. Јас сум некој што ја има и рационалната страна, но и некој што го сака тој лудеус. Се трудам да ги воспитам и двете тие луѓе во мене – уметничкиот и рационалниот.
Глумата не го спречи да постигне ништо во животот.
– Животот го поминувам пеш. Мојата актерска кариера е и ќе биде специфична. На сцената често се прашувам кому му се обраќам, кој ме гледа во публиката. Актерството е тешка професија. Знаеш во секој систем додека не го воспоставиш и издигнеш има проблеми. Откако ќе го воспоставите, тогаш тоа е само одржување. И тоа го прави досадно . Актерите се општествено прифатена индустрија. Зошто бизнисмените, луѓето кои имаат свои имоти ги ставаат своите деца во таа гранка. Токму затоа што ги дава сите овие можности – вчера играв претстава, ден претходно бев на премиера на филм во Нови Сад, сега седам овде, неодамна влечев ѓубриво, па отидов во винарија да разговараме. на некои луѓе за сирењето. Тоа е едно богатство. Актер ми ги отклучува сите тие врати. Таму луѓето различно се отвораат.
Сосема спонтано дошол на идеја да се занимава со одгледување кози, само на страната на патот му се појавиле знаци.
– Купив коњ една зима, го јававме. Потоа направив голема санка, како руска тројка. И го впрегнувам тој коњ и потоа јавам овде на ридовите. И тогаш се ожени еден мој роднина кој имаше кози. И јас одам кај него првата вечер кога ќе дојдат роднините да честитаат. И слушам некоја приказна од него и ми фрла црв. И почнувам да го гледам од сите страни. Но, човекот мора да биде со отворен ум. Пред тоа размислував да го пастеризирам овој наш селски дом. Но, дали знаете што е случајноста? Како да стигнете до клиентот за да го убедите да го проба. И тогаш кога ќе се обиде да купи втор, трет пат. Сепак, оваа работа со кози некако ме заинтригира. По актерството студирав на Филозофскиот факултет. И тогаш си помислив – ја има таа коза во митологијата, во филозофијата. Сатир – половина коза, половина човек. Тогаш симболот на нашиот народ. Козата е, како што велат, втора мајка. Таа не израсна меѓу Турците и Втората светска војна. Таа не спаси.
Парите од глумата ги вложил во штали.
-Првите 10-12 илјади евра што ги земав за изградба на шталата ги земав од хонорарите од серијата „Луд, збунет, нормален“. Ги влечев кофите, имав некоја „штета“. Првите кофи ми ги даде една млекарница од Мионица. Користени кофи кои ги измив и ставив сирење. Ги направив етикетите на печатач. За правосмукалката платив 600 евра. Моето сирење беше во подрумот, а кога ја купивме правосмукалката, го спакував сирењето и го однесов кај клиентите. Познавам многу компании кои ги пренасочуваат парите кон инвестиции поради нивниот дополнителен профит. Од таа позиција гледате дека е идеален за бизнис. Но тие фирми пропаѓаат затоа што не се граделе пешки. Едно утро ќе се разбудите и ќе откриете дека сите синџири се скинале. Затоа што не си бил свесен за таа креација.
Иако многумина му предвидуваа дека залудно се труди, и дека неговите инвестиции нема да се исплатат, Бранко не само што не пропадна, туку цело маало се вклучи во бизнисот.
– На почетокот мислев дека ќе имам проблем со суровини. Во еден момент сам имав 250 кози. Тоа е голема работа. Плус млечни производи и преработка. Но, кога видов дека луѓето се заинтересирани, тогаш видов дека може да биде една работа да ги направиш сите среќни. Речиси разговарав со луѓе. Многу мислиме дека некој некаде ќе го направи тоа и ќе бидеме среќни. Не постои такво нешто. Сега светот е блиску. Треба да се следи правилно. Зошто не се отвораат национални ресторани покрај автопатиштата во Србија. Зошто? Тој ресторан ќе го „влече“ и човекот што ќе сече дрва за тој ресторан. На крајот да засадиме два хектари грав. Не мора да пие. Јоанко вози, ама нека јаде 2-3 сарми. И да не јадам, да не именувам. Мислам дека никој не размислуваше за тоа.
И покрај сето тоа почна неградежна работа – изгради воденица.
– Еден од првите филмови на кои се сеќавам е „Пеперутка“ на Ѓорѓе Кадијевиќ. Се наоѓа во антологијата на светските хорор филмови . Дури и нашите деца се плашеа од вампири и вештерки. Главното дејство се одвива во воденицата поточари, која инаку е карактеристична за Западна Србија. Сето тоа ме инспирираше. Сега, ако некој Французин може да ме однесе во неговите стари визби, тогаш да видиме што е автентично овде. Ова е тоа овде. Се чувствувам одлично овде. Доаѓам овде и останувам цел ден. Тоа е мојата база за да ползам во оваа клисура. На крајот на краиштата, каде би донел некои луѓе да ги пробаат моите производи ако се автентични.
Се смета дека е среќен човек, но се прашува дали постапува правилно. Сака неговиот живот да има вистинска смисла, а не материјалните работи да му бидат приоритет.
– Јас сум како багер. Јас сум луд. Но види, не знам како да објаснам, но има благослов. Јас сум среќен човек. Јас сум гладен човек. И што значи тоа? Тоа значи дека сум желен, кога Бог толку многу ме сака, сета таа содржина да се реализира преку мене. Сакам да има многу деца овде, многу луѓе, да мелеме многу брашно на овој поток и во оваа воденица. Дека цела Западна Србија се занимава со козарство и дека сме културно, паметно и промислено општество. Во денешно време кога светот стана паланец и кога стана достапен. И кога ќе се повлече линијата на крајот да се каже дека живеел интересен човек со интересни луѓе. И тоа е тоа. И да не бидеш таму каде што беше? Никаде. Што правеше? Ништо – посочува Јанковиќ и додава:
– Често се прашувам дали сето тоа е добро, дали е паметно или не. А особено земам во предвид како расте компанијата и колку според тоа се поголеми можностите – внимавајте што посакувате, можеби ќе ви се оствари. Јас сум многу задоволна и исполнета. А што се однесува до мојата актерска приказна, мислам дека моето време допрва доаѓа. Ние актерите сме луѓе кои се експлоатираат и ментално и ментално. А што да ме искористува – не сум убав, не сум атрактивен, не носам никаква марка освен моја. Немам тетоважи или пирсинг. Немам лоби зад мене. Но, тие велат дека тоа е кадравата што брка нешто кози. Но, луѓето ме прифаќаат. Денес времето е такво што штом нешто е поинаку, веднаш станува што е ова, кој е овој. И само врвното аристократско општество си дава можност да проба нешто поинакво. Јас играм на таа карта – заклучи тој.