Нашиот народ дренот отсекогаш го сметал за трева и не го сакал во близина на куќата, бидејќи ако никне дренка во дворот, се знае дека куќата е напуштена и дека никој не живее во неа.
Сепак, во едно село во Златибор, дедото Томислав Селаковиќ (85) засадил шипинка на својот имот, каде во една сезона собрал околу 2 тона и заработил околу 7.000 евра.
Имотот на Том, каде што го одгледува ова необично растение, се наоѓа во периферијата на селото Сеништа на падините на планината Златибор.
– Кога размислував дали да засадам грмушки од рози, луѓето се чудеа зошто садам трње на имотот кога веќе ги има во изобилство – ја започнува приказната дедо Томислав.
Пред пет години, кога почнал да расте, Томислав засадил садници од шипка на 60 декари од земјата на неговиот татко, која ја донел од северот на Србија. Недостатокот на искуство и недостатокот на работна сила го предизвика овој домаќин на почетокот на производството, но тој набрзо ги надмина и започна сериозен бизнис.
ШИПИНКАТА, се додека е засадена во редови и на едно место, нема разлика меѓу див и шипурак од мојот имот. На почетокот на пролетта започнуваме со обработка, кроиме стари гранки, мотика, ѓубреме со ѓубриво, прскаме бакарна вар и се подготвуваме за претстојната сезона. Најголем дел од работата е кога ќе созреат плодовите и ќе заврши берењето, за што често мораме да ангажираме работници, покрај нас од дома – вели овој земјоделец.
Врвот на зреење на шипките е септември, иако во овие високи региони понекогаш може да биде доцна. По завршувањето на жетвата, следната голема работа е производство на пулпа од која се прави џем. За овој дел од работата е задолжена Ружа, ќерката на Томислав, која го издржувала својот татко и ја започнала обработката на шипурко во нејзината куќа во Севојно, предградие на Ужице.
Од шипка до каша од џем е многу долго и напорно патување, но според дедо Том, никогаш не е тешко за неговата ќерка. За таа цел располагаат со соодветни машини за преработка на шипинка, чија цена е доста висока, а без кои не би можеле да се занимаваат со овој бизнис.
– Најважно ми е квалитетот да е на прво место. Од еден балон од пет килограми каша сигурно можам да зготвам шест до седум тегли џем, а најголема мотивација и чест ми е кога овогодинешните муштерии се и идната година – нагласува Селаковиќ.
По обработката, берењето и преработката, следува уште една не лесна работа – продавањето. Бидејќи десна рака на Томислав е неговата ќерка Ружа, таа многу му помага во продажбата на производите за кои работеле цела година.
– Ќерка ми продава многу во Ужице, но нарачки доаѓаат и од Бајина Башта, Пожега… иако јас на 85 години излегувам понеделнички на пазар во Нови Варо да ги „задоволувам“ старите муштерии. Сигурен сум дека годинава произведовме најмалку 1.000 балони од пет килограми, требаше работа, но придобивки има – заклучува Томислав.
Според се, ова е сè уште работа за помладите, а дедо Томислав е одличен пример за помладите генерации дека со труд и упорност може да се живее во селото.
И покрај тоа што гази девет децении, тој е редовен трговец на пазарот Новваро, каде што цел живот носи производи од подножјето на Муртеница. Покрај ракија, мед, јачмен и ‘ржано брашно, на неговиот тезга од неодамна се продава и „чорба“ за џем, добиен со преработка на шипинки од неговиот имот.
Курир.рс/Информер