Денот на сеќавањето е ден одвоен за посилно и појасно да се посветиме на мртвите
„Задушница е денот кога се сеќаваме на нашите покојници во молитва во храмовите, за панихида се оставаат имињата на починатите роднини во црквите и храмовите за да ги споменеме на таа богослужба, а по богослужбата се одржуваат панихиди каде повторно се споменуваат имињата на починатите роднини“, вели свештеникот Александар Миловановиќ.
Каде греши нашиот народ кога станува збор за Меморијали?
„Нашите луѓе мислат дека кога го правиме прашањето по смртта, 40 дена, 6 месеци и годишнини, дека сме завршиле со сите верски обреди поврзани со нивните починати роднини. Важно е да се посети црквата за време на Денот на сеќавањето, да запишете ги на хартија се читаат имињата што треба да се прочитаат, кој може да посетува гробови, да запали свеќи, тоа е дел од нашата култура, нашата традиција, нашата вера“.
„Оној што не може да го направи тоа, кому гробот на близок роднина не му е во близина, нека дојде во црквата, да запали свеќа, но најважно е да го свари житото и да ги напише имињата на починатите .
„Сите ќе умреме еден ден, тоа е дел од процесот на природата и Божјото уредување, но страшно е кога некој ќе умре и никој не го спомнува по неговата физичка смрт. Но, дури и кога не ги знаеме имињата, црквата се моли за сите оние кои се дел од црквата А секој крстен христијанин е дел од црквата“.
А она што е најважно и што го истакна нашиот патријарх е – да се биде луѓе.