Никола Срдиќ живее во селото од својата работа, од дневница и од производство на козјо сирење.
Животот без градски гужви, далеку од врева и стрес го интересираше 25-годишниот белграѓанец Никола Срдиќ , кој го спакувал куферот, го напуштил Белград и се впуштил во животна авантура на падините на планината Радан, каде го нашол својот мал рај на земјата.
Никола (25) секако не е просечен млад човек од Белград. Додека неговите врсници живеат брз живот во главниот град, во 2022 година решил да го промени тој живот и да се пресели во планинското село Товрљане, во близина на Прокупље, Куршумлија и бањата Пролом.
Идејата да дојде во селото, сепак, вели, не дошла преку ноќ. Голема заслуга има неговиот дедо, кој како дете секогаш го носел во Товрљане.
„Како дете доаѓав со дедо ми, од четиригодишна возраст ме донесе мене и брат ми. Уште тогаш ми се допадна. Така, долго време сум приврзан за ова село. А потоа, преку години решив да се преселам затоа што дефинитивно ми се допаѓа животот во село отколку во град.Тука си сам газда, никој не ти го одредува работното време, имаш неограничени можности.Можеш да правиш што сакаш – овошје, стока, пчели“, рече Никола.
Првата година имал поддршка – токму од дедо му, кој бил со него на село. Сепак, како што вели, поради здравствени проблеми заминал во Белград, но се надева дека неговото враќање ќе се случи наскоро.
Прави козјо сирење, вари ракија и гради куќа
Интересен податок за селскиот живот на овој 25-годишник е тоа што откако решил да се исели од Белград, прво купил овци, иако немал место за нив.
„Кога дојдов, на дедо ми додека го расчистувавме имотот му кажав дека ќе купам овци и ќе почнам да овчарам. Потоа ми рече да не се шегувам, бидејќи не знам ништо за нив, но бев подготвена купи ги.Потоа му се јавив на брат ми, ми заврши се и овците стигнаа по два дена, а јас набрзина изградив штала“, раскажува Никола за YouTube каналот „Враќање во селото“, додавајќи дека набрзо потоа тој одлучил за козите.кои ги чува до денес.
Како што појасни, живее на село од својата работа, дневници и производство на козјо сирење.
„Покрај овци и кози, кога дојдов сфатив дека има многу овошје на мојата парцела и на напуштени парцели, каде што ми беше дозволено да берам, па со помош на тоа овошје направив ракија што ја продавав. тој вели.
Колку е вреден и вреден Никола, но и колку силно има желба да си го разубави животот во селото, по помошта на дедо му, сега, во негово отсуство, самиот гради и гради се.
„Се што имам на куќата, од стиропор, измазнување и се, се` направив сам откако дедо ми привремено замина во Белград . Занаетите потребни за градење на куќата и околу куќата ги научив од татко ми, кој работи градежништво. па немаше проблем да ја продолжам работата на дедо ми“, признава тој на YouTube каналот „Враќање во селото“, додавајќи дека нема никакви машини, па сè прави на рака, но како што вели, не му е тешко, бидејќи е навикнат на физичка работа, а „му доаѓаат како еден вид на тренинг“.
Има само една желба и тоа му недостига
А нешто му фали на Никола? Тој признава дека го прави тоа.
„Најмногу ми недостига што ги гледам татко ми, мајка ми и брат ми само во лето, во зима не можат да дојдат, а ниту јас не можам да си одам. А што се однесува до градскиот живот, не ми недостига, затоа што селата е слобода!“ , вели Никола и заклучува дека една од неговите најголеми желби е наскоро да најде добра сопруга со која прво ќе има разбирање, а потоа и голем број деца.
Никола моментално нема автомобил, а бидејќи нема превоз од селото, кога оди во Куршумлија, најчесто е пешки, за што му се потребни четири до пет часа. Сепак, вели тој, заедно со соседите кои доаѓаат во лето, има договор идното лето сами да го уредат патот.
Исто така, бидејќи има уште еден белграѓанец кој дошол во Топлике крајје, малку постар од Никола, планинарот Милан Васиљевиќ решил да му подари две кози.