Но затоа постои едно народно предание и обичај што Црквата премолчено го усвоила и се здобила со традиционална вредност, како и многу други работи што се зачувани во Црквата преку традицијата.
Познати две осветувања на вода: големо и мало . Големото водосвето се врши двапати годишно на Крстовден (навечерието на Богојавление) и на Богојавление , во кое се сеќаваме на Крштевањето на Исус Христос во реката Јордан, во кое Црквата го гледа не само прототипот на миењето од гревовите, но и вистинското осветување на природната вода со потопување на Бога во телото во вода.
Тоа е свечен обред на кој речиси редовно присуствуваат голем број луѓе, кои ја носат осветената вода во своите домови, бидејќи таа Света Вода – Водици, во текот на целата година се чува во секој дом како големо светилиште, а се користи само во голема потреба (болест, малтретирање од зли духови). Во некои наши краишта е обичај самиот свештеник да шири Богојавленска вода во домовите на верниците.
Но, малото осветување на вода се врши во различни прилики, при други црковни чинови и ритуали, па дури и по барање на поединечни верници. Според секоја потреба, мало осветување на вода може да се направи во секое време и на секое место: во куќата, во полето, во градината и така натаму.
Во МПЦ е традиција двапати годишно свештеник да ги посетува домовите на своите верници за да врши осветување на вода и тоа неколку дена пред празникот Рождество Христово и пред најголемиот христијански празник – Велигден. Со доаѓањето на свештеникот во куќата и осветувањето на водата, благодатта Божја влегува во вашиот дом. Зашто, по чинот на осветувањето на водата, свештеникот ги попрскува сите одделенија во куќата, како и сите присутни, при што го целиваат светиот крст и десната рака на свештеникот.
Тоа осветување на водата во домовите не е само „обичен“ обичај, туку секојдневна потреба на самите верници кои чувствуваат потреба повремено да се осветуваат и очистуваат со попрскување на света вода. Меѓу православните Грци, има многу семејства кои бараат нивните свештеници да доаѓаат секој месец и да ја осветуваат водата во нивните домови. Нашиот народ го изгуби чувството за светото и потребата за светото, и затоа многумина престанаа да прифаќаат свештеник за водство, а оние што го прават тоа честопати го прават неволно.
Не е добро целата наша вера да се сведе на обичајот на „посветување вода“, но не е добро и овој благочестив обичај да се отстрани од нашиот христијански живот. Осветувањето на водата и нејзината употреба го има своето целосно значење и значење само со почитување на сите други прописи на Православната Црква за христијанскиот духовен живот, како што се постот, молитвата, милостина, Светата Тајна на покајанието и исповедањето на гревовите, Причестувањето и се друго, без кое нема спас на душата, нема остварување на целта на нашето постоење на земјата.
Колку долго може да се чува Светиот Водици, особено оној што е осветен на Богојавление, Водици и Велигден? Хакон една година кога ќе дојде нова вода, што се прави со старата?
Кога луѓето од црквата (епископи и свештеници) зборуваат за предметите на нашата света вера, тие честопати не можат да замислат и претпоставуваат колку малку нашиот народ знае за својата вера, па затоа во многу аспекти тие претпоставуваат одреден дел од тоа знаење и религиозно образование кај нашите верници, па затоа се случува разговорите за религијата или проповедите да бидат неразбирливи и тешко разбирливи за слушателите, токму затоа што многумина го немаат ова неопходно претходно знаење. Затоа е навистина добро што верниците имаат можност и слобода да се обратат до епископите и свештениците за нејасни прашања за верата.
Светата вода, особено Богојавленската вода (која народот обично ја носи во своите домови), може да се чува неограничено време. Без разлика колку долго се чува, не ја губи својата осветувачка благодат и не станува подложна на расипување. Меѓу луѓето има и семејства кои ја чуваат Богојавленската вода триесет и повеќе години, со тоа што секоја година од новата вода, кога ќе ја донесат од црквата, по малку додаваат во шишето во кое ја чуваат стара вода.
Но, главното прашање е „по една година, кога ќе дојде новата вода, што да се прави со старата? Одговорот на тоа прашање не е запишан во црковните книги, ниту пак има пишана наредба во врска со тоа. Но затоа постои едно народно предание и обичај што Црквата премолчено го усвоила и се здобила со традиционална вредност, како и многу други работи што се зачувани во Црквата преку традицијата.
Така, според тоа народно предание, а сега и црковно, ако целото количество на Богојавленската вода не се користи побожно во текот на годината, тогаш кога ќе дојде новата вода, остатокот се истура во бунар, во река или во цвеќе.
Во секој случај, каде што нема да биде изложен на газење и сквернавење.
Што се однесува до водата што се осветува во домовите за Велигден (никогаш на Велигден), таа може и треба да се пие секое утро малку пред оброк за време на постот и така да се потроши. Осветен е токму со цел да се пречека светиот голем празник Воскресение Христово во осветени домови, но и со осветена душа (како храм на Светиот Дух), за што многу придонесува благочестивата употреба на осветената вода.
Осветената вода за празнувањето на Рождеството Христово се користи за правење на празничниот колач и креветчето, а малку може да се остави за пиење за сите членови на домаќинството да пијат голтка за да ги осветат душата и телото.