Нада Матиќ немаше ни 15 години кога НАТО бомбите ја закачија за инвалидска количка
Нада Матиќ , име кое се издвојува не само во светот на параолимписките спортови, туку и во сферата на човечката издржливост, сила и храброст. Како параолимписки медалист во пинг-понг, заедно со Борислава Периќ, гордо ја претставуваше нашата земја на најголемите светски натпреварувања. Сепак, по долга кариера, таа донесе одлука да се повлече од светот на професионалниот тенис и да се сврти кон новото животно поглавје.
Зад освоените медали, зад блескавите моменти на подиумот се крие живот исполнет со огромни предизвици и болка. Нејзиниот пат до успехот не е мазен и добро изгазен, туку полн со трње, борби со кои се водеше уште од најраните денови.
Нејзината животна приказна не е воопшто лесна.
Нада раскажува за животот кој драстично се променил од самиот почеток. Како девојче, на нежни 15 години, таа беше принудена да започне нов, сосема поинаков живот – живот на инвалид. Сепак, Нада успеа да се соочи со тие предизвици и да го „скрши“ животот, како што вели.
Ова е приказна која создава грутка во грлото, но во исто време ве инспирира да научите многу важни лекции. Нада е вистински шампион – не само во пинг-понг, туку и во животот.
Прекината рута кон Црна Гора
– За време на бомбардирањето на Косово во 1999 година, бев во автобус на релација Пеќ – Кула – Рожаје. Мама и јас отпатувавме во Црна Гора, а потоа авионите на НАТО фрлаа касетни бомби – ја започнува својата приказна Нада за 24седам.
Дошол кобниот момент кога биле запрени од полицијата да извршат увид во документи.
– На границата со Црна Гора полицаец го запре автобусот за да изврши преглед на документи. Само што го направи првиот чекор кон автобусот, се слушна експлозија… БУМ!
Отпрвин не била сигурна дека е повредена, не почувствувала болка веднаш од шокот.
– Касетните бомби паѓаа над нас. Имаше многу загинати и во автобусот и надвор. Не знаев веднаш дали сум повреден. Дури кога сите почнаа да трчаат, сфатив дека не можам да станам.
Значењето на моментот
Првите мисли што ѝ поминаа низ глава беа точни.
– Веднаш знаев што е тоа. ‘Рбетниот мозок… Имав едвај 15 години, но знаев дека сум повреден.
Иако прдежот и беше болен и страшен, таа ја натера да продолжи понатаму.
– Да, приказната е страшна, но животот те тера да продолжиш понатаму. Се помируваш со тоа што ти се случи и го извлекуваш најдоброто од таа ситуација – рече Нада насмеана и исполнувајќи го просторот со оптимизам.
Судбина и сила
-Веројатно мораше да биде така, некаде беше запишано. Тоа е мојата судбина и судбината на сите што беа во тој автобус. Но, треба да го искористите максимумот од сето тоа и да продолжите понатаму.
За Нада следеа долги денови, месеци и години закрепнување – не само физичко, туку и психичко. Како млада девојка, таа штотуку почнуваше да го познава животот, но во секунда сè што знаеше беше прекинато.
Својот сегашен сопруг го запознала во бањата
– Требаше да поминат години и години. Бев во Белград еден месец на операција, па рехабилитација, а потоа ме префрлија на Сланкамен. Таму бев пет години. Имав голема поддршка од моите родители, сестра, брат… Таму го запознав и мојот сопруг. И тој загина како мене, во војната, во Добој. Тој остана во инвалидска количка, а неговата приказна е уште потешка. Веројатно мораше да биде така, за двајцата така да се запознаеме, да основаме семејство и да живееме еден за друг и да имаме дете.
Неговата професионална кариера заврши со освојување на сребрен медал на Параолимписките игри во Париз. Нас нè интересира кои се идните планови.
– Сега, прво, ништо не планирам. Единствено што сакам да направам е да се посветам на моето семејство, бидејќи тие ги трпеа сите мои отсуства, се жртвуваа 21 година. Сега морам да им се посветам и да бидам нивна. И тогаш ќе видиме што ќе правиме.
Не постои „не можам“
Толку искрена, тешка приказна, а сепак исполнета со прекрасен оптимизам и радост на животот, мора да завршиме со неколку совети за луѓето кои се наоѓаат во слична неволја како нашиот шампион.
– Не е лесно да се бориш. Но, човек треба да седне и да размисли, да се помири со тоа што му се случило. Треба да ја кренете главата, да извлечете максимум од себе и да се борите. Мислам дека тогаш се успева. Но, тој мора да биде упорен. И упорен. И мора да има поддршка, дали од брачен другар, родител, или дете… Во секој случај, упорноста и истрајноста даваат некаков успех. „Не можам“ овде не постои. Ние сме во таква ситуација да треба сам да се бориш за се, за се што сме постигнале со голема борба и желба, тоа кажува дека тука не постои.
Научивме многу од ова интервју, се надеваме дека така ќе биде и со нашите читатели. И на Надја и посакуваме многу среќа во новите предизвици кои, сигурни сме, ќе поминат како плиток поток. Едноставно таква е Нада! И фала ѝ што е таква.