Александар Марковиќ, попознат како Сандро, беше музичка ѕвезда во деведесетите со „Прслук бенд“, но ретко кој знае дека неговиот животен пат бил многу тежок.
Сандро претрпел многу маки, од војна, преку смрт на родителите, болест, до развод и губење имот, но ништо од тоа, како што истакнува, не го скршило.
„Пред неколку години работев во Падова како лекар во агенција. Имав имунолошко заболување, паднав во кревет, а бидејќи снаа ми е началник на имунологија, ме контактираше со доктор и го решивме.
Имав сериозно опаѓање на имунитетот од прекумерна работа. А подоцна, кога се разведов и го изгубив станот, добив и шеќер. Имав симптоми, пиев многу вода, ми грчеа мускулите, ослабев, имав 60 килограми и висок 190 см.
Сега имам 85 килограми. Редовно тренирам, пешачам, внимавам на исхраната. Не пијам алкохол, но ни претходно не сакав да го пијам. Сакам да пушам томпус со девојка ми, тоа е ритуал за нас. Добив дијабетес и генетски и поради стрес. Најмногу поради разводот и станот“, раскажува Сандро за „Курир“ и открива како го загубил станот:
„Пред неколку години банката ми го зеде. Пред десет години подигнав кредит од Швајцарецот и за да го платам, продадов стан во Нови Сад, не можев да го платам. Ратата ми скокна од 320 на 650 евра. Најдов луѓе што го купија станот и сега ми го издаваат под кирија. Живеам во мојот стан како потстанар! Се трудам да не се оптоварувам, не сум материјалист. Всушност изгубив три стана! Имав две во Нови Сад. Една голема, една мала и ги продадов и двете. Помалото го продадов за да живеам, бидејќи бев навикнат да живеам на малку повисоко ниво со бендот „Прслук“.
Загубата на неговите родители тешко го погоди Сандро.
Тој беше озрачен во 1999 година, тој беше командант во Прокупље и првата бомба падна во нивната касарна. Почина од радијација во 2006 година на моите раце. Дојдов во VMA затоа што барав лекови за неговата болест. Тој е вториот човек во светот кој имал ваков тип на зрачење, акутен стомак. Кога докторот ми го кажа тоа, прашав колку му останало. Таа ми рече „15 минути“. Го држев во раце… Како да не добијам шеќер?
Тоа и го кажав на мајка ми по телефон. Таа почина пред шест месеци. Никица ми вели дека одамна, четири месеци не сум отишол да ја посетам мајка ми во Ниш и одам да ја видам. По три часа починала во фотелјата додека гледала телевизија. Заспа, срцето ѝ се отпушти. Сето тоа се собра за четири години. Таа требаше да ја состави мојата книга“, вели Сандро и открива што ќе има во неговата книга:
„Почнав да го пишувам кога првпат ми се слоши, останав во Италија и го завршив. Мојата љубовна приказна е тажна. За девојката Мирела (со две л) од Сплит. Не ја донесов кога дојдов во Србија, бидејќи што би правела Хрватката овде во тоа време. И ги напишав писмата и реков дека најдов друга девојка, но се излажав.
Плачам и пишувам писмо. По неколку години се омажи за мојот најдобар пријател. Никој не ја сакаше во Сплит затоа што излегуваше со Србин, само Марко ја сакаше. Се разбира, тој повеќе не е мој пријател“.
