Животот е турбулентен, кариерата светла и вели дека добриот избор на партнери бил одговорен за целокупното задоволство во животот
Познатата Милена Дравич во големото интервју за Недељник проговори за својот живот, кариера и погледи на светот околу нас . Таа разговарала со Бранко Росиќ во времето кога нејзиниот сопруг Драган Николиќ се борел со болест, есента пред неговото заминување.
Во светот на уметноста сум од детството и логично е еден ден да ја напуштам уметноста. Имаше моменти кога другите работи беа поважни во животот. А во последниот период здравјето и приватниот живот на Драган ми беа поважни од се. Но, од друга страна, илјадници луѓе беа во мојата ситуација, па мораа да си ја завршат работата. Човекот треба да биде достоинствен и кога е тешко, најлесно е да кукаш.
Таа беше првата актерка која се појави на насловната страница на Њујорк Тајмс.
Повод беше филмот „WR – Мистериите на организмот“ на Душан Макавејев од 1971 година, кој доживеа голем успех во светот, особено во Америка. Имаше огромна поддршка за филмот во Америка, добри критики, луѓето носеа дури и транспаренти за поддршка. Поради сето ова, имаше медиумска реакција и објавување на моите слики во Њујорк Тајмс. Текстови и фотографии беа објавени и во други светски весници. Во Лондон Тајмс на пример. Во Лондон, киното Оксфорд Стрит го прикажуваше овој филм дваесет години, и секогаш кога доаѓав во Англија, одев да видам дали сè уште се прикажува. Јас стареам, но филмот е тука.
Се сеќавам кога познатиот Рудолф Нуреев се лизна пред нас на Лондонскиот филмски фестивал. Тој дојде да ни честита за филмот. Се лизна и брзо стана да ни честита. Не можев да им верувам на сопствените очи кога го видов Нуреев.
Тогаш еден филм беше на насловните страници на Њујорк Тајмс и Тајмс, а денес, ако не ги броиме успесите на спортистите, не можеме да го интересираме светот за ништо друго освен за лоши вести.
Почетокот на војната во Југославија го доживеав во Њујорк. Отидов на турнеја во Америка со монодрамата на Душко Радовиќ. Настапив на авенијата Лексингтон во Њујорк. Беше прекрасно. Дојдоа многу луѓе, прекрасен хостинг. А кога ни се јави Маја Леви, директорка на Југословенскиот културен центар во Њујорк, не можевме да веруваме. Таа ни се јави итно и рече: „Треба брзо да се спакувате и да си одите дома“. Ја прашуваме: „Зошто? Пишува: „Дојди во културниот центар да видиш“. И што гледаме? Го гледаме почетокот на војната во Словенија. И онаа познатата сцена со војникот на ЈНА: „Изгледа сакаат да се отцепат, а ние изгледа не им дозволуваме“.
Јас и Драган сме луѓе од иста раса. Никогаш не бевме заштитени. Никој никогаш не не заштити, а видов дека многумина беа заштитени. Ние двајца излеговме да запознаеме луѓе толку многу. Направивме кариери за многу луѓе и мислам дека не го заслуживме тоа што се случи.
Нема да зборувам за себе, но Драган им помогна на сите, вклучително и на оние што го пресретнаа на улица. Му се јавија на телефон. Тој им помогна и на многумина кои се јавија од Косово. Тогаш зошто да му направиш толку големо зло на тој човек. Или тие се посредници на којзнае кои личности во таблоидите, а има и разни организации, па дојде време да се пресметаат преку нас.
Пред вистинската улога во театарот, тој сними филм во Париз со Марија Шнајдер, Ерланд Џозефсон, Алида Вали… А потоа дојде понудата на режисерот Лукан Пинтиље, кој дојде во Белград, да му ја додели улогата на Драган за игра „На дното“ во парискиот театар „Сара Бернард“. И Драган оди во Париз. Тој е единствениот актер од овие простори кој бил поканет во толку голема куќа во Париз и за толку голема улога. А единствената личност што пристигнува во Париз поради нејзиниот актер, бидејќи знае дека тој е кукавица, е Мира Траиловиќ, која се појавува и ја обожаваат сите во Франција бидејќи тогаш е директорка на фестивалот во Нанси. Таа доаѓа на генералната проба и му дава крилја за да му го скрши стравот од сцената. Сите наши сликари од Париз беа на премиерата. После тоа Драган ја доби улогата на Исус Христос во претставата „Господар и Маргарита“ во Париз. Феноменален успех. Тој е повикан да глуми во многу француски филмови. Во исто време Драган постојано се гледа со Данило Киш во Париз. Но, еден ден тој само ми вели: „Ајде да се вратиме, доста е“.
Му недостига друштвото од Белград. Црвениот крст. Му недостига Ателје 212. И да се вратиме назад. И тој е единствениот од нашите актери што ја играше на толку голема сцена во Париз.
Во тоа време ние во Југославија имавме многу работа. Тој игра многу овде, но повремено оди во Франција, каде што снима филмови, меѓу кои и еден со Катрин Денев.
Ние не сме суетни луѓе. Самата професија е таква што суетата е можеби дадена. Но, ние двајца не сме.