НАШ Граѓанин ја објави приказната за својот пријател кој работи во Швајцарија, што на многумина ќе им ја промени перцепцијата за тамошниот живот. Приказната ја пренесуваме во целост:
„Ми дојде пријател од Женева. Го извадив на сладолед. Денес тука кај нас е можно да се јаде одличен сладолед во пристојна средина со солидно еспресо. Тој има 30 години. Не е оженет, моментално нема девојка. Работи толку напорно што нема свој живот.
Има многу работа, добра јакна, нов iPhone и пристојно незадоволство. Има толку многу пари што не паничи како неговите врсници во во нашата земја. Бидејќи нема паника, која сепак им дава малку живост на луѓето, тој изгледа уморно и прехрането.
Тој живее во елитната област Колонија во изнајмен стан. Тешко е да имаш нешто свое таму. Сè ве тера да работите и да трошите. Додека работиш можеш пристојно да живееш, кога ќе се пензионираш бегаш од Швајцарија челно. Има 30 години и 10 години работно искуство. Ретко кој овде може да се пофали со тоа. Нема викенд.
Има еден слободен ден во неделата, а тој ден постојано се менува. Работи за Нова Година и Божиќ. Кога доаѓа во дома во својата татковина, сите го гледаат како гастарбајтер . Секоја негова мисла ја мерат со швајцарски франци.
Најдобрите пријатели го гледаат како потенцијален инвеститор кој како „deus ex machina“ ќе дојде и ќе го реши нивниот најголем деловен неуспех – невработеноста. Непотребно е да се зборува за девојки. Неговите поранешни девојки се премногу стари за него, а помладите во негово присуство брзо се разболуваат од спонзорство и старлетизам.
И покрај безизлезната ситуација која ништо не ветува, мојот пријател ја скрши свинчевата банка и откако изброи 15.000 евра, дојде во родниот град и ја покри куќата со камен. Покрај новата камена фасада, изградил и ограда висока над 2 метри и ја обложил со истиот камен.
Кога прашав дали можел поумно да ги вложи парите (прашањето го формулирав со избезумено „зошто?“), тој ми одговори дека каменот е вечен.
Целосно е јасна неговата потреба да ја зачува и зачува куќата во која живеел безгрижно и среќно детство и која ја поврзува со својот дом. Кога прашав дали е предвесник на неговото враќање, миксерот што работи дење и ноќе во дворот, тој ми даде изненадувачки одговор дека за него нема живот тука. Во декември, тој конечно ги доби своите документи по 15 години.
Тој станува Швајцарец кој и се заканува на Швајцарија кој не се враќа дома. Доста му е од се! Како Швајцарец ќе ја напушти работата и ќе оди во канцеларија. Тој ќе добие скромна социјална помош од 2.000 евра. Со тие пари не може да живее во прескапа Женева.
Драги мои, пола Швајцарија е на бирото! Никој не работи и сите живеат на товар на програмата за социјална помош. Албанците и Французите доаѓаат да работат за егзистенција додека вистинските Швајцарци се среќно невработени – ми вели.
Балканот е убаво место за живеење кога имаш пари, но животот надвор го направи „човек на светот“ така што сега насекаде се чувствува како странец. Единственото нешто што може да го врати во татковината е нова „мечка“.
Сепак, има уште малку мозок, па го потисна тој гастарбајтерски сон во себе. И комшијата и неговата крава одамна пасат по другар ми, па нема кој да покаже што е стекнато и заработено „над гранката“.
Скаменетиот вечен дом хипотетички останува да лебди во неговиот личен универзум до старост кога програмиран како и секое куче ќе дојде таму да умре. Дотогаш ќе живее во Куба! За време на неговите 15 години живеење во Женева, тој копнееше за сонцето. Женева има ужасна клима. На својот телефон ми го покажува погледот од неговиот стан во областа Колонија. Можете да видите езеро и еден куп сиви облаци.
„Секогаш си таков драг пријателе“, вели додека го пие еспресото. Куба е рај на земјата. Со 100 евра живееш како Господ. Недвижностите се евтини и сега е време за инвестирање. Куба полека се отвора за странците. За неколку години, цената на недвижностите енормно ќе скокне.
Сега треба да купите, драги мои. Единствениот проблем е што морам да се омажам за Кубанка за да си купам стан со многу поволен кредит – ми вели низ насмевка додека го завршува сладоледот.