Исповедта на Босанка чии 4 сина починаа е полна со болни и емотивни детали.
Расема Мусиќ од Сребреник го доживеала најлошиот кошмар на секој родител. Ги изгубила децата што ги родила и израснала преку ноќ, а болката и маката за нив ќе ги носи во гроб.
– Имам еден внук, тој е средно училиште, доаѓа кај мене. Останал сирак кога имал 6 години, кога починал неговиот татко. Имам 4 внуци во Германија, ги немам видено 16 години, откако ми почина синот. Никогаш не ми се јавија, ниту ги видов. Би сакал да ги видам, а потоа Господ да ми ја земе душата. – ја започна својата тажна исповед Расема.
-Го изгубив мојот постар син кога чуваше крави. Кравата му се замота околу раката и така го влечеше. Го влечеше пред куќата, јас мислев дека влече најлон, но всушност го влечеше. Го зедов во раце, му ја завиткав главата во шалот, го носев по улица и викав на сиот глас. Беше 4-то одделение, 4 дена беше на загради, а потоа почина. Кога умре, не јадев 12 дена, реков дека ќе умрам – нема да живеам повеќе и тоа беше тоа!
– Дури подоцна, кога овој ме почна на дијализа… Имаше 20 години, штотуку заврши средно училиште. Тој отишол на систематски преглед во Сараево, не знаејќи дека е болен. При прегледот констатирале дека му се исушиле бубрезите. Никогаш не се пожали дека нешто го повредило. Синоќа во 15 часот плачеше дека има болки, рече дека ќе биде 9 часот и ќе дојде брзата помош да ме однесе на дијализа. Отидов да најдам некој да го однесе во болница и тој почина на половина пат. Не можам да опишам низ што поминав. Кога седам сам, ги гледам нивните слики и плачам.
– Подоцна го изгубив и мојот сопруг и на сите им велам, нема поважен од мојот сопруг. Со него го делев и доброто и лошото. Кога ќе легнам вака, ми приоѓа и ми вели „ајде стани, да пиеме кафе, да разговараме“, добро ми беше.
-Мојот трет син отиде во Германија, ме повика да одам и јас. Отидов со авион и бев таму два месеци. Имаше две деца и тој исто така почина. Уште еден син ми беше оженет, и тој почина. Имав четворица, сите си заминаа, а потоа и мојот сопруг …
-Последниот умре најмалиот син, му дадов бубрег кога имаше 8 години. Лекарите рекоа дека можел да живее со мојот бубрег сто години. Никогаш нема да ги заборавам неговите последни зборови, ми рече „Мамо, дали ќе легнеш овде наместо мене, ако можеш“, зборуваше со мене и почина. Единствена утеха ми е внукот кој доаѓа таму. – заврши таа.