Ова е приказната на З.Р. од Крагуевац. Таа денес има 26 години, но и по толку време не се откажала од потрагата по нејзините родители за кои се сомнева дека ја напуштиле.
Детството треба да биде најубавиот дел од животот на секој човек. За Ж.Р., девојката од Крагуевац , тоа е период кој засекогаш би го избришала од меморијата, ако може.
Оваа млада жена била напуштена кога била девојче, кога имала само четири години. Денеска има 26 години, но и по толку години не се откажува од потрагата по нејзините родители за кои се сомнева дека ја напуштиле.
– На 9 септември 2001 година ме најдоа во воз кај Велика Плана во правец кон Белград. Таму ме најде инспекторот Зоран Лабудовиќ. Утврдено е дека тогаш имав четири години. Ме однесоа во дом во Белград, но никој никогаш не се појави. Ниту денес – зборовите што Ж.Р. ја започнува исповедта за Телеграф.
Сè што знае за себе од тој период е благодарение на досието што имала можност да го прочита кога била малку постара и посвесна.
-Прочитав дека кога ме донеле во домот сум бил оскудно облечена, дека сум валкана. Во досието пишува дека ме избањале и ме средиле. Пишува дека се плашев од вода, дека не знаев ништо да кажам и дека се одзвав само на името на Индира – ни раскажува оваа млада жена.
Од Центарот за социјална работа, додава, испратиле писмо до Велика Плана да видат дали имаат повеќе информации за неа, но не знаеле ништо повеќе освен датумот на раѓање, име и презиме.
Како што продолжува, она што и самата се сеќава, како низ магла, е нејзината баба, патничка во возот која и давала бонбони, се сеќава дека било многу студено, и дека долго спиела и патувала, а до овој ден останува мистерија од каде дошла таа…
– По некое време, како што пишува во досието, по околу два месеци пишува дека нашле жена која рекла дека е баба ми. Отиде во Звечанска и ме бараше по име и презиме, каде што ја упатија во мојот центар, мојот дом, но бидејќи немаше лични документи врз основа на кои можеше да биде пуштена, си замина и не се врати – таа продолжува оваа млада жена ја продолжува својата приказна.
Како што вели, по обидот на нејзината „баба“ да стапи во контакт со неа, никој никогаш не тропнал на вратата од домот за да ја добие. Таа остана во домот во следните две години, каде што помина низ вистински пекол и период на кој не се сеќава толку често и со задоволство.
– Во тоа време, кога бев во домот, во 2000 година, се уште немаше детски права, па не тепаа додека можеа. Боже да ме спаси кога ќе се сетам… Не тепаа и не казнуваа за секоја ситница. Ако не направеше нешто како што рекоа, ќе не казнат со тоа што нема да ни дадат вечера, па останавме гладни цел ден и ноќ. Го имаа и тој голем, дебел црн стап, се сеќавам, и со него безмилосно не тепаа. Не можам да кажам, отидовме во театар, бевме учени и тренирани. Не носеа во училишта и градинки, но и не малтретираа и тепаа кога стигнаа – се присетува таа за нашиот портал и објаснува дека токму поради оваа причина едвај чекала да најде семејство што ќе ја посвои што е можно поскоро и во која ќе потроши малку љубов и мир, но животот не и го овозможи тоа задоволство.
Кога го нашле нејзиното семејство од нејзиниот дом, видела дека станува збор за повозрасни, поконзервативни луѓе кои се занимаваат со земјоделство, но сепак во неа имало радост и надеж дека конечно го нашла својот дом и родителска топлина, поддршка, која и била потребна. .
– Покрај мене, која бев посвоена, посвоија уште едно девојче од домот , а имаа и син и ќерка. Јас сум со тоа девојче, кое исто така го посвоија, а ги гледам и денес. Родени сме како сестри. Се слушаме, се гледаме и се дружиме како да сме од иста крв – објаснува таа и додава дека и сега и е многу тешко кога се сеќава на времето и условите во кои живееле.
Како што вели, никогаш не бегале од работа, знаеле дека има дисциплина и кај згрижувачите, но никогаш нема да заборават во какви услови живееле и колку тоа било болно и заморно.
– Немавме ниту соодветни услови за живот и работа. Не кажавме за тоа до Центарот за социјална работа од страв дека повторно ќе не вратат во домот или ќе не сместат во друго семејство. Условите беа толку лоши што кога влегов во пубертет и добив менструација, не ми даваа пари за влошки, туку морав да ставам, менувам и перам обични ткаенини… – се присетува таа.
Како што понатаму сведочи оваа млада жена, неколку пати се обидела да го пријави, но мислела дека никој нема да ѝ поверува, па се извалкала и сама се снашла, како што знаела, само за да не биде сама во неговиот присуство, од страв да не и наштети.
– Две години собирав сили да пријавам, додека конечно не се пријавив кај вработените во Центарот за социјална работа, кој беше одговорен за мојот случај. Таа ми поверува и застана покрај мене, а токму кога помислив дека моите маки завршуваат, дури тогаш почна пеколот и проблемите со згрижувачкото семејство – продолжува таа:
– Потоа продолжија уште повеќе да ме малтретираат. Ме навредуваа, ме казнуваа, забранував се што можеа… Во тој период го запознав тогашниот дечко, сега мојот сопруг, кој ми ги отвори очите и ми рече дека се што ми се случува не е нормално и дека Морав што поскоро да го напуштам тоа семејство. Тогаш собрав храброст и му реков на социјалната работничка која ме посетуваше еднаш месечно дека сакам да го напуштам семејството. Додека правевме план да го оствариме, таа навистина ме бранеше и штитеше од нив и нивните коментари, па ми беше многу полесно, а мојот сегашен сопруг беше голема поддршка во тој период – вели таа и продолжува:
Порано одела на училиште во Бараево. Иако беше далеку, се трудеше да стигне со се и беше добар ученик. Таа веруваше дека знаењето е „билет“ за излез од тежок живот.
-Ми требаше долго време да одам на училиште, а потоа да се вратам дома. Едвај можев да учам и да функционирам нормално. Сè беше предалеку за мене. А јас бев одлична ученичка – ни објаснува таа и додава дека веќе немала сила за таков живот, повторно.
Бидејќи веднаш по завршувањето на училиштето морала да го напушти домот, Ж.Р. решила да остави се, дури и она малку што го има во Белград, и да тргне на пат кај тогашниот дечко, нејзиниот сегашен сопруг, да се омажи и да се пресели во неговиот град, чија локација не сакала да ја открие.
– Овде се омажив, Господ после се ми даде прекрасен сопруг и три прекрасни сина – вели таа и додава:
– Знаеш, чудно е… Која е твојата судбина… Го мразев машкиот род. За време на болното воспитување што го имав, и без родителска заштита, мажите постојано ме исмејуваа, ме малтретираа, измислуваа разни погрдни прекари… И токму поради тие трауми не сакав да го гледам машкиот род. Сега имам прекрасен сопруг, и прекрасни деца и благодарна сум на Бога за нив и за домот што го имам – ни вели таа.
Како што истакнува на самиот крај од разговорот, иако сега е независна, среќна, мажена жена и мајка на три момчиња, таа никогаш не престанала да ги бара своите родители. Ни по толку години, ни денес. Таа до ден денес сака да ги прегрне, да ги види, да ги добие одговорите кои со години и го вознемируваат животот и да ги запознае нејзините внуци… Сè уште не ги нашла, не знае каде се, ни нејзината коса. Вели дека разбира оти се постари и дека можеби немаат пристап до интернет и денешни технологии, па потрагата е уште потешка, но не се откажува од желбата да ги најде.