Човекот кој ги спои музиката, глумата, режијата и сценариото, Никола Пејаковиќ Коља, помина низ голгота во животот
Никола Пејаковиќ Коља , уметник кој комбинираше музика, глума, режија и сценарио, помина низ многу тешки моменти во својот живот.
Преку многубројните улоги што ги одигра остави длабока и незаборавна трага во историјата на српскиот театар, додека неговата приватност не беше секогаш обележана со светлина.
Минатата година Никола Коља Пејаковиќ одржа многу емотивно предавање, кое повеќе наликуваше на негова лична исповед. Тој зборуваше за неговите борби со пороците, што му значел хероинот, како се обидувал да се ослободи од зависноста, но и за неговото духовно патување, откривањето на православната вера и причините поради кои не се замонашил.
„Во моментот кога се возбудував со моите подароци и кога ги користев неправилно и кога достигнав одреден максимум со алкохолот, веќе ме тепаа по кафеани, навредувајќи ги луѓето. неговото величество дојде „хероинот. Има поголемо зло од злото. Кога човек ќе почне да биде како уметник, кога ќе оди по тој пат… Уметноста стана замена за мојот духовен живот. Моите богови беа сликари, а јас се трудев мојата богови да се имитираат.
Се свртев кон Бога кога го допрев дното. Кога се најдов во ендек. Србин оди во црква кога ќе почне да врне. Тоа не е изолиран случај. Има приказни дека зависниците од дрога влегуваат во некаква религија, но мислам дека тоа не е сосема точно. Човек бара излез и лек за својата болест. Православието е сила која може да го надмине. Кога моето его беше смачкано, кога видов дека немам излез, така почнав да го барам мојот живот, моите верувања. Тогаш сфатив дека грешам.
Како што сега не учат да го имитираме Христос, така и јас тогаш бев научен да ги имитирам тие уметници, да пијам, да се дрогирам, да пушам, да си бодам во вена, да уживам во разни сексуални перверзии. На пример, ги добивате информациите што ги напишал големиот поет Шарл Бодлер со прво пушење хашиш. И, секако, пробајте го истото. Пошто не си поет и не си Болер, тогаш ти останува само хашиш. Тој хероин ме удри како шлаканица. Толку ми беше удобно што се прашував зошто некој претходно не ми го даде ова бидејќи тоа беше решение за сите мои проблеми. Немам никакви болки и проблеми. Од друга страна, избива мамурлак. Тоа дава некои предности и особено ме одвојува од оние прашања што постојано ги поставував – што правиме на оваа Земја, каква авантура е ова?“, рече Пејаковиќ.
Кога мојот живот беше во опасност, тој продолжува, а кога моите родители видоа дека умирам во тој Белград, почна потрагата по лекување.
Во едно од интервјуата рекол дека со своите пороци се убил себеси и сите околу него, особено мајката која има болки кога нејзиното дете ќе пропадне, а својот издрогиран поглед го криел од татко му.
И не разбрав што да правам со подароци додека не паднав. Се додека не се најдов во сопствениот измет.
„Првиот третман беше кога колегите Никола Којо, Драган Бјелогрлиќ, Милорад Мандиќ Манда и други ме спакуваа во болница по филмот Лепа села леп боре. Исто така, таму поминав 12 дена и за прв пат се симнав од хероин. Се чувствував Како некој да ми ја соблече главата, 10-15 пати се вратив на хероин.
Бев во разни болници, од Белград до Цирих. Во мојот случај, разни луѓе, разни болници пробаа разни системи. Бев малку морско прасе. Сакав да бидам чист, но немаше простор за чистота во мојата глава. Мојата глава сè уште беше без Христос, без вера, без Бога и таква глава не може да се излечи. И тогаш се случи мајка ми да ме замоли да одам кај една жена во Булевар Краља Александра. Таа вежбаше акупунктура.
Сакав да и исполнам желба на мајка ми. Пред да отидам кај таа жена, отидов кај мојот дилер, тој виткаше џоинт со хероин. Тоа е четврта форма на земање хероин покрај игла, шмркање и пушење на фолија. Ама добро, тоа сега не е важно, не го давам рецептот. И му дувам на тој човек, се вртам од чевлите и одам кај тој доктор.
Доаѓам кај неа и таа ме става пред неа. Ме прашува дали пушам, јас му велам не. Таа го чувствува мирисот на никотинот од мојата уста. Повторно ме прашува, и инсистира да бидам искрен, но јас сепак тврдам дека не пушам. И навистина, јас не пушам, пушам, но таа не ме прашува дали пушам. И на крајот ми вели да излезам од канцеларијата и ми кажува клучна реченица – само Господ може да ти помогне, јас не можам. Се кревам и заминувам и си мислам, каква будала е ова“, изјави Пејаковиќ.
Истакнува дека во тој момент е сериозен атеист, сериозен наркоман, сериозен идиот, тежок во сите облици.
Тогаш бев во заблуда и на погрешен пат. Што друго направи таа жена, ми напиша наслови на три книги на лист. Го однесов тоа парче хартија кај мајка ми, и реков да не ме праќа повеќе кај такви идиоти, а потоа и го дадов и на шега и реков – еве го рецептот, па можеш да го однесеш во аптека. Таа кутрата оди и ги купува тие книги. Мајка ми сега има деменција. Господ ми даде шанса да се откупам, да се грижам за неа, да бидам син. Таа ги купува оние книги што ги фрлив, ги клоцав и ми вели да ги тргнам тие поп книги. Во еден момент ја читав автобиографијата на Малколм Икс. Читам како во затвор преминал во ислам, и како клекнува и се моли на Алах и се прашува што правам.
Ја читам таа книга како и секоја друга, и во еден момент го земам „Апологетскиот читач“ и ја имам истата реченица што ја имав кога земав хероин, само што сега сум на добар пат. Си реков и на другите – дека никој претходно не ми го дал ова, така што овде се е точно. Сè е напишано правилно овде. Зошто некој ме наполни со непотребни информации?! Па, ме закопаа за да ми го заматат сечилото, да ме заспијат, интелектуално да ме отепаат, да ме полудат.
Ја измислија таа фраза – верата е лична, интимна работа, за неа не се зборува. И за што да разговараме? За битки и комесари?! Да не се спомнува името Христово. И ќе го спомнувам додека сум жив. „Во мојата серија ќе има лик на свештеник додека сум жив, бидејќи луѓето 60 години со вера ги гледаа лудорите на Булајиќ“, рече тој.
И тогаш, како што вели, започнува неговиот пат кон Црквата Христова.
„Веднаш посакав да се замонашам, веднаш да станам светец. Дојдов овде веднаш да станам светец, а вие правите што сакате. Интересно беше што татко ми повеќе се грижеше за моето здравје кога почнав да одам во црква отколку Кога бев на хероин Тој и кажа на мајка ми – што се случува со него, тој беше убав наркоман, ми вети дека неколку пати му ја бакнувам раката на еден млад свештеник, ми рече – Дон не биди болен Ако му ја бакнеш раката на тој човек, ти си постар од него.
Кога почнал да оди во црква, вели тој, ги имал сите проблеми кои веројатно ги имале другите луѓе.
„Имав впечаток дека не припаѓам овде. Гледам некои стари дами овде, стојам, ме болат грбот, ме болат нозете, ништо не се случува во мене. Луѓе околу мене со кои немам контактни точки. дојди, но ништо И еве објаснување зошто православието е животна филозофија на Хирст, затоа што ти дава алатка да го преживееш овој живот.
Сепак, почнуваат мислите, грди, некои сексуални алузии. Од каде дојде тоа? Тоа не е мое? Дојдов со мирна душа. И не знам за финта – мислите што ги добиваш се од ѓаволот, те трујат и ти го уништуваат животот. Возам и некој ми пресекува и тогаш Ѓаволот вели пушти го, мајка му е. И го фаќаш, и излегуваш и што има, што има… и после си во затвор или ти го скрши черепот. И ѓаволот се смее. А кога рече дојди го, требаше само да кажеш – не прифаќам. Не ја прифаќам таа идеја на моите колеги“, рече Пејаковиќ.