Ова се само дел од мудрите цитати на патријархот Павле.
Иако патријархот Павле не е со нас 15 години, сепак во нашите срца одекнуваат неговите нежни, но остри зборови кои понекогаш се утеха и лек, а понекогаш и добра поука.
Ова се само дел од мудрите цитати на патријархот Павле.
Суетата е гордост, најголемиот српски грев. Кога ќе се случи, тогаш има расправија, нетрпеливост. Кога ќе се појави суетата, нема ниту вера, ниту љубов.
Не е случајно што имаме спротивни гледишта, бидејќи на работата мора да се гледа од повеќе страни. Но, често го имаме она што не е различно мислење. Мора да се ослободиме од тоа. Ако бидеме потолерантни, тогаш ќе можеме да го разбереме гледиштето на другиот. Да не го усвоиме ако не е добро, туку да го разбереме за да не доведе до омраза и ова, кое не кине и разделува.
Кога сите би се држеле до љубовта, оваа земја би била рај. Но, ако секој барем би се придржувал до она што е малку помалку од љубовта – затоа што љубовта е врската на совршенството – ако барем би се придржувале до принципот „што посакуваш за себе, правеј го на другите; што не го сакаш за себе, не правеј го на другите“, тогаш земјата, ако не би станала токму рај, би била блиску до рајот.
Моралот не е „не треба“ или „не смее“. Моралот е „нема“. Не е доблест да не грешиш, туку да можеш и да не сакаш да грешиш. Љубовта е највисоката доблест. Сè што човек споделува со другите се намалува, освен љубовта. Колку повеќе давате, толку повеќе имате.
Никогаш да не заборавиме дека злото е секогаш краткотрајно и само навидум успешно и брилијантно. Затоа ништо, особено не животот, не треба да се заснова на зло, лукавство, измама.
Бог не направи луѓе и бара од нас да бидеме тоа . Нема такви времиња во кои не би можеле и не би биле должни да бидеме. Не е важно кој од каде доаѓа, туку во што прераснува.
Ние сме должни и во најтешката ситуација да се однесуваме како луѓе и не постои таков интерес, ниту национален, ниту индивидуален, што би можело да биде изговор да бидеме нечовечки. Сè ќе помине, но душата, лицето и она што е добро останува засекогаш.
Вистинската љубов е само кога љубовта не го бара своето. Кога сакаш некого без никаква логика. Тоа е вистинска слобода.
Семејството го сметам за основа на човековата заедница и незаменливо за духовниот развој на човекот. Во семејството е зачувана верата на предците, се придржува до основните духовни вредности кои нè водат низ животот; семејството е извор на љубовта, во него учиме должност, пожртвуваност, заедничко страдање, како и споделување на радоста. Семејството ни дава чувство дека сме заедно во сè и кога ги напуштаме нашите домови, каде што не носи животот. Семејството е „мала црква“. Кој се придржува до нејзините свети работи и обичаи, не може да залута во овој отуѓен, испразнет, раселен свет!