Д-р Предраг Кон, член на кризниот штаб за борба против ковид 19, во своето животно признание, меѓу другото, откри дека не бил верник, но дека дури по смртта на неговата мајка дознал дека има сго крштевале како дете.
Таа почина во 2010 година, а јас открив дека сум крстен во првата година од мојот живот, во Соборниот храм, дури подоцна кога се продаваше станот, па го најдов сертификатот за крштевање. Патем, јас сум член на еврејската заедница цело време. Јас не припаѓам на верниците и не сум класичен атеист. Ја славам девствената слава на мајка ми – Свети Стефан, 9 јануари. Всушност, го обележувам. Обично сите се собираме, имавме три сестри, но не со мене затоа што живеам во мал стан.
Во својата животна приказна, Кон, кој е член на еврејската заедница, откри дека во Аушвиц видел чевли со Кон напишани:
– Бев во Аушвиц во април 2019 година, кога отпатувавме за Краков. Од една страна, се чувствувам многу добро што бев таму, а од друга страна, бев психички болен тој ден, можеби дури и следниот ден. Таму видов и чевли на кои пишуваше Кон. Треба да се види тоа за да се разбере. Тој не може да верува дека постои фабрика за смрт додека не ги види оригиналните остатоци од неа.
Татко ми беше офицер на Кралството Југославија, веднаш на почетокот на војната беше заробен и пренесен во логорот Нирнберг, а потоа и во Оснабрик. Таму тој беше во бараката број седум. Ми рече дека имаат радио станица, им пренесувале информации на Русите. Еден од приведените знаеше да пишува исклучително добро, па пренесуваа пораки преку шупливиот заб на другиот. Исто така ми рече дека ја оставил брадата, како што велат, до папокот, за да го стопли. Тие имаа сталактити, толку беше ледено – рече Предраг Кон и додаде:
– Кога се врати, не најде ништо. Дедо ми беше доволно мудар да го даде целиот свој имот за лажни аусвеи (документи) и неговото семејство (првата сопруга на татко ми, неговата сестра, сестра ми Лилика, која сега живее во Израел) во Сплит преку Италија.
– Имаше гета во Италија, но тие не у*иваа Евреи и не беше како во Белград. Подоцна, сите се вратија. Мојот брат е роден во 1946 година, а неговата мајка – првата сопруга на татко ми, почина истата година. Мојот беше сопственик на станот што дедо ми го даде заради хартијата, а татко ми кога виде три семејства таму, тој само се сврте. Бидејќи бил во продавница, а потоа и во Министерството за трговија, добил право на вработување над еден стан. И кога се ожени по втор пат, се пресели кај својата сопруга и го остави закупот право на неговиот дедо и тетка, со кои порасна брат ми.