Таа додава дека за да заработите мора да работите на село, но дека се е поинаку кога знаете дека работите за себе.
Пред неполни дваесет години Јасмина Ѓукиќ работела во аптека во Ужице, додека нејзиниот сопруг во друга фирма. Платите не беа големи, а месечната заработувачка едвај ги покриваше основните трошоци иако живееја во свој стан. Тогаш решиле да се вратат во селото Каран, од каде што е Јасмина, и поради таа одлука, еве ги две децении подоцна – не зажалиле. Денеска нивните штали се полни, куќата голема, а гранките во малите дрвја се виткаат од жетвата. Ѓукиќите почнаа со пет крави, а денес имаат дваесет.
-Кога сфативме дека во градот, така да се каже, „живееме“ и врзуваме крај со крај, мојот сопруг рече дека е подобро да одиме на село и да се занимаваме со земјоделство. Ја прифатив таа идеја иако знаев дека е тешко време и на село. Сепак, малку по малку успеавме да го развиеме нашиот бизнис. Почнавме со пет крави , а потоа добив уште четири од државата како млада фармерка и тоа многу ни помогна. Сега ги оставаме нашите женски телиња и на тој начин постојано го зголемуваме бројот на грла на нашата фарма. Успеавме да изградиме штали и згради и да им ги обезбедиме сите потребни услови, ја започнува приказната оваа вредна жена за РИНУ.
Тој додава дека на село мора да се работи за да се заработи, но дека се е поинаку кога знаеш дека работиш за себе, а не за некој друг. Тогаш не недостасува ентузијазам и амбиција, па не е тешко кога работниот ден понекогаш трае и двоцифрен број часови. Сепак, како што вели Јасмина, со добра организација има време за се.
– Секое утро кога стануваш во шест, тоа е нешто што навистина треба да го направиш, бидејќи ако се занимаваш со сточарство, мора да бидеш дисциплиниран во таа смисла, бидејќи така условно кажано кравите бараат. Да се направи сè во одредено време. После тоа, како и секоја жена, имам обврски и дома и во домаќинството. Попладне секогаш има малку време за одмор, а потоа навечер повторно ги молзе кравите и има други обврски, рече Јасмина.
Покрај сточарството, Ѓукиќите имаат и насади со малини кои зафаќаат околу два хектари, па околу нив се работи многу, особено во летните месеци, а работата на жените во селото трае многу подолго. Сепак, Јасмина не се жали, туку има многу важна порака за сите млади жени кои во овој момент можеби се плашат од животот на село.
– Живеењето на село сега не е исто како пред дваесет години. Кога почнавме, беше многу тешко. Пред нас имаше многу предизвици, но некако успеавме да ги надминеме сите. Не се откажавме, среќни сме што сме свои и тоа е најважно. Можеби има некои предрасуди кога се во прашање жените и животот на село, но факт е дека се снаоѓам. И да одам на фризер и козметичар, и да одам на одмор и да излезам. Од оваа перспектива можам да кажам дека живеењето на село е многу поубаво и затоа би ги советувала сите млади кои се двоумат, да немаат причина да го прават тоа, додава Јасмина.
Во текот на своето работење користеле одредени државни субвенции кои им биле од големо значење, а Јасмнина посочува дека е многу важна државната поддршка за земјоделските производители, особено за жените. Нејзиното семејство моментално ја собира сета потребна документација за да се пријави на натпреварот и да добие нов трактор.
– Нашите деца моментално се на училиште и живеат во градот, но нашиот син многу го сака земјоделството и целата оваа работа, затоа го сакаше тој нов трактор, кој инаку е многу скап и не можевме самите да си го дозволиме. Не планираме да застанеме на ова што го имаме сега, се надеваме дека и синот ќе се вклучи во овој семеен бизнис. Ние сме првата генерација и сите знаеме дека за да се здобиеме со навистина голема фарма, мора да учествуваат неколку генерации во бизнисот. Се надеваме дека тој ќе нè наследи нас, а потоа и неговите внуци, бидејќи со чесна работа на село е можна добра заработка, вели Јасмина.
