Савиќ (103) и Олга (91) Јовановиќ од Ниш, кои се во брак 72 години, со право тврдат дека е можна една qубов за цел живот.
Савиќ (103) и Олга (91) Јовановиќ од Ниш, кои се во брак 72 години, со право тврдат дека е можна една qубов за цел живот. Иако поминаа низ подеми и падови, тие не знаеја за втората убов. Нивната врска само се зајакнуваше со текот на времето, а огромната почит што тие сè уште ја имаат едни кон други им донесе титула најстариот пар во Ниш, а можеби и на целата земја.
Кога е најубаво, но и кога е тешко, тие одеа, велат тие, секогаш заедно – рака под рака. Така, пред нешто помалку од една година, заедно се прошетаа до еден дом за стари лица во Ниш, за да го пречекаат нивното последно патување таму.
Нивната приказна започна веднаш по Втората светска војна, во Црна Гора, каде и двајцата се родени во Даниловград, а таа во Цетиње. Савиќ веќе беше студент по економија во Загреб, кога ја запозна Олга, која завршуваше основно училиште. Иако сонуваше да стане учителка во родниот град, животот ја однесе во Ниш, каде се пресели со нејзиниот иден сопруг. Таа го имаше сето тоа.
Нејзиниот сопруг беше најбараниот економист и еден од ретките во тоа време со диплома. Тој и даде се што сака, но таа никогаш не стана учителка.
Олга имала и своја кројачка, чистачки, градинари, дадилки. Тие патувале низ целиот свет, а тој ги почитувал нејзините родители повеќе отколку неговите. Родија две ќерки, добија четири внуци, правнуци… Во една прилика во Фоча ги запознаа Јованка и Јосип Броз.
– Нема фабрика во Србија што Савиќ не мораше да ја посетува. Кога и да се отвореше нова фабрика за тутун, тој беше назначен за директор на увоз и извоз. И Америка го бараше, но тој не сакаше да ја напушти Србија. Ние бевме среќни овде. Отсекогаш бил почитуван и наградуван.
Тој беше избран за прв граѓанин на Ниш – гордо вели Олга, додека се обидуваше незабележливо да и избрише солза од лицето.
Таа вели дека може да го врати времето за да го направи апсолутно истото. Сега таа е во старост и уште потешко за неа е да го види својот сопруг, кој отсекогаш бил нејзин потпор, беспомошен во инвалидска количка.
– Не можев да го гледам така, затоа зедовме различни соби во домот. Секој ден, најпрво ги прашувам сестрите: „Како е Савиќ, дали е жив?“ Возраста е тешка – ни раскажа Олга со сетот, покажувајќи го лакот што го наслика нејзината внука претходниот ден, „да биде убава за весникот“
На крајот, таа сепак имаше сили да ја отпее својата омилена песна „Сејдефу мајка бужаше“, по што, држејќи ја раката за нејзиниот Савиќ, во инвалидска количка придружувана од нејзините сестри, се врати во нејзината соба.