Што значи да се биде болен и беспомошен, Богосав Веjковиќ од селото Суботинац во Алексинац, кој веќе зачекори во 10-та деценија, сфати дека тоа неодамна, кога се здоби со ковид 19. Тој никогаш, во неговите 90-ти и десет години години, не се напил лек.
Тој тврди дека не му бил потребен никаков лек, дека неговата градина, која тој самиот ја одржува, е една од најубавите во селото, но кога неодамна го срушил еден злобен вирус, тој не можел ни да земе мотика. Сепак, со голема борба и силна желба да застане на нозе, тој успеа да ја освои короната.
Одеднаш ме закачи да не можам да одам. Отидов на лекар и итно ме испратија во Крушевац. Ме лекуваа дваесетина дена. Најтешко е кога не можете да станете. Бев на кислород, ми дадоа разни чуда. Никогаш не може да се предвиди нешто. Не мислев дека ќе се вратам дома жив, во толпа толпа, каде што сите се млади, имаше деца. Ми се чини дека бев најстариот во болницата. Сепак, успеав и еве ме повторно кај мене дома – ни вели Богосав. – Кога сестрите ме прашаа колку години имам, реков скоро 91 година и тие се смееја, тие ми рекоа: „Леле, деко“. Таму имаше многу млади луѓе, не знам за каква болест станува збор, никогаш не сум видел такво нешто на моја возраст.
Ќерката Светлана од Ниш, која моментално се грижи за него, вели дека и самата не знае каде нејзиниот татко можел да го „земе“ вирусот.
Живеам тука откако мајка ми почина во 2011 година. Пред еден месец, забележав дека не може да јаде, па се здоби со треска. Тогаш тој се исцрпи и веднаш беше испратен во болница, бидејќи веќе не можеше да оди. Кога виде дека не може да стане од кревет, се согласи на сè, само што побрзо да се опорави.
Сега стана поемотивен, па плаче, сега сака сè одеднаш, да стане, да оди во градината – ни раскажува нашата ќерка Светлана. Координаторот болницата во Крушевац, д-р Влада Цветановиќ, вели дека го спасило фактот што навреме отишол на доктор, но и желбата да се подобри што побрзо.