Иако знаеше каде ќе се врати, не очекуваше дека ќе биде толку тешко. Се е во ред преку ден, но пекол навечер. Напади, закани, гласови и страшни звуци
Храброста е премногу слаб збор за да се опише оваа жена. Драгица Гашиќ, првата српска повратничка во гратчето Метохија по 1999 година.
Таа ни признава дека еден од најубавите денови во животот и бил оној кога и се јавиле од Приштина и рекле дека ја избркале Албанката која живеела во нејзиниот стан. Ја повикале да дојде да го земе клучот од домот во кој ги поминала најубавите денови од животот, ги родила двата сина.
Иако знаеше каде ќе се врати, не очекуваше дека ќе биде толку тешко. Се е во ред преку ден, но пекол навечер. Напади, закани, гласови и страшни звуци.
„Ми фрлаат камења по прозорците, ги кршеа ролетните, секоја вечер три пати ми тропаат на врата, околу два, потоа во три, па околу четири часот многу силно тропаат на вратата. Страшно е, вратата ми е хаос, полуотворена. Се плашам да спијам. Синоќа ме заболеа градите, бидејќи ја очекував нивната реакција, имаа средба како да ме извлечат од Ѓаковица“, ни раскажува таа и додава дека бидејќи била помирна од кога било, сепак отишла во Грачаница.
Сепак, таа не седеше со скрстени раце. За среќа, нејзината зграда е до полициската станица Ѓаковица, побарала помош од нив.
„И ми залепија слики, дека ме колат, дека ме убиваат. Сето тоа го пријавив. Полицијата одговори, се сликаше, ми ја зедоа изјавата, ги направија и тие слики, ги закачија од влезната врата. И фатија еден дечко, го задржаа 24 часа, па ќе го пуштат. Сега после тоа морам да внимавам и на него“, ни вели Драгица.
Нашиот повик ја најде во едно село во близина на Клина. Рече дека дошла да ја види сестра ѝ и да спие малку, бидејќи не затворила очи дваесет ноќи.
Во родната Ѓаковица, освен од полицијата, не може да очекува помош од никој друг. Таа верува дека сигурно има луѓе кои би и помогнале, но не можат.
„Луѓето ме препознаваат на улица, но не смеат да контактираат со мене, се плашат, се плашат еден од друг. Во мојот влез има еден сосед Албанец, единствениот остана, другите, сите се доселеници по војната, но и тој не смее да разговара со мене, претпоставувам дека други му се закануваат, се плаши. Никој во целиот град нема да разговара со мене“.
Драгица Гашиќ не губи надеж. Таа вели дека собира сили за деновите што доаѓаат, бидејќи не и паѓа на памет да се врати во Смедеревска Паланка, каде што живеела како внатрешно раселено лице.
Постариот син живее и работи во Белград, а помалиот, кој живеел со неа, поради здравствени проблеми не отишол во Ѓаковица, тој е епилептичар.
По пеколот низ кој помина, Драгица денеска е полна со оптимизам, во Грачаница се сретна со директорот на Канцеларијата за Косово и Метохија, Петар Петковиќ, кој ветил помош. Таа вели дека истото ветување го добила и во седиштето на Канцеларијата во Косовска Митровица кога дошла од Паланка, но дека ништо од тоа. Сигурна е дека сега се ќе биде во ред.
„Не ми е лесно со Албанците, но најмногу ми е жал за мојата земја, за тие што се задолжени за повратниците во Ѓаковица, не презедоа мерки, денес е дваесетти ден никој не ме праша дали имам чаша вода, ако имав јогурт“. Никој не ми донесе ниту едно јаболко. Јас сум дијабетичар, пијам инсулин, никој не ме прашува како ми е. Само полицијата застанува и ме прашува како сум, дали некој ме напаѓа“, вели Драгица Гашиќ, првата Србинка која се вратила во Ѓаковица.
Радосна, додава таа на крајот од разговорот за Спутник;
„Денеска ми ветија во Грачаница, ќе ми стигнат блиндирани врати за станот! Прво во Клин, па некој ќе ги префрли во Ѓаковица. И јас одам со него. Немаше да дојдам да мислев дека се враќам. Останувам во мојот град, во мојата куќа“!