Повторно ја почувствував земјата под моите нозе и тоа беше неописливо чувство, како да се преродив, вели Чизмиќ.
И покрај песимистичките лекарски прогнози, Минка Чизмиќ од казинската населба Градина по 14 години во инвалидска количка застана на свои нозе. Оваа храбра жена од Казин веќе 18 години се бори со мултиплекс склероза, а 14 години е врзана за инвалидска количка. Во сите медицински установи што ги посети и рекоа дека оваа болест нема лек и дека секоја година ќе и станува се потешко.
Без помагала
Таа објаснува и дека лекарите и рекле дека нема шанси некогаш да застане на нозе. Но, таа не се откажа и деновиве не само што застана на свои нозе туку и ги направи првите чекори низ куќата без никакви помагала.
-Речиси 18 години боледувам од мултиплекс склероза, а тоа е хронично автоимуно заболување кое го напаѓа централниот нервен систем и како што велат стручњаците е болест со сто лица. Првата година кога ми се слоши, одев без патерици, а после две години само со помош на патерици. После тоа завршив во инвалидска количка. Поминав низ болниците во Сараево и Тузла и спа третмани во Гата и Фојница – ни раскажува Чизмиќ.
Таа објаснува дека своите наоди ги испратила и во Хрватска и дека сите и рекле дека има нема лек за нејзината болест.
Мотив повеќе
-Имаше подеми и падови во овие 18 години, се појави и слепило, а едно време не можев ниту да зборувам, ниту да голтам. Имаше проблеми со притисокот и салото. Во меѓувреме, има одредено подобрување, а не знам колку долго ќе трае. Неодамна сонував дека можам да застанам на свои нозе и дека морам да го сторам тоа, па наутро, рецитирајќи бисмилах, станав, прашав мил Алах, ј. ш., за помош и сила, а после 14 години ги направила првите чекори без никаква помош. Повторно ја почувствував земјата под моите нозе и тоа беше неописливо чувство, како повторно да се родив – вели Чизмиќ.
Таа вели дека секогаш ги следела сите препораки на докторот и дека никогаш не и паднало срцето, дека се надевала дека повторно ќе оди. Како што вели, Божја волја била тоа да се случи. Минка е многу охрабрена од нејзините внуци, кои никогаш не ја виделе како стои. Сега и таа доживеа дека можам да ја водам за рака, што и дава поголема мотивација да ја насочи целата своја енергија на подобрување на нејзиното здравје.
Да попуштев, денес ќе бев вкочанетa
– Од кога се разболев, секогаш имав надеж за оздравување, па согласно моите можности се трудев да му помогнам на семејството што живее со мене во куќата – син ми, снаа и три внуци. Ја работев сета работа што можев со моите раце, за мускулите да ми бидат активни и да не се вкочанети. Да се предадам на болеста без борба, денес ќе бев вкочанетa – вели Чизмиќ,